Сураи Марьям — Оят 65

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «رَبُّ» (Рабб): Парвардигор, соҳиб, тарбияткунанда ва идоракунанда.
• «السَّمَاوَاتِ» (ас-самавот): Осмонҳо, яъне ҳамаи офаридаҳои болои сари мо.
• «الْأَرْضِ» (ал-арз): Замин.
• «فَاعْبُدْهُ» (фаъбуду): Пас, Ӯро ибодат кун, яъне танҳо Ӯро парастиш намо.
• «وَاصْطَبIRْ» (вас-табир): Сабр кун, устувор бош, пойдорӣ намо.
• «سَمِيًّا» (самиййан): Ҳамном, монанд, шабеҳ, назир.

1. Тафсири оят:

Ин оят ба мо мегӯяд, ки Аллоҳ Парвардигори осмонҳо ва замин ва ҳар чизе, ки дар байни онҳост, мебошад. Ӯст, ки ҳамаи инро офаридааст, онҳоро идора мекунад ва тадбир менамояд. Пас, эй инсон, танҳо Ӯро ибодат кун, зеро Ӯ сазовори парастиш аст ва касе дигар ба ибодат шоиста нест. Дар ибодати Ӯ бояд сабру устуворӣ кунӣ, аз душвориҳо натарсӣ ва аз роҳи Ӯ дур нашавӣ. Ва бидон, ки барои Аллоҳ ҳеҷ монанд ва шабеҳе нест — на дар зот, на дар номҳо, на дар сифатҳо ва на дар афъол. Ҳеҷ кас ба Ӯ баробар нест ва ҳеҷ кас дар ибодат шарики Ӯ намешавад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва дилҳоро ба ислом ва Қуръон мекашанд:

• Ин оят моро бо Парвардигори бузург шинос мекунад, ки тамоми оламро офарида ва идора мекунад. Вай ҳамеша назди мост ва аз ҳоли мо огоҳ аст.
• Ибодат танҳо барои Аллоҳ аст, зеро Ӯ танҳо сазовори парастиш аст. Ин ба дили инсон оромиш ва эътимод мебахшад, ки ба касе паноҳ мебарад, ки ҳама чизро дар даст дорад.
• Сабр дар ибодат ва тоат нишонаи имони қавӣ аст. Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки дар роҳи дин устувор бошем ва аз душвориҳо натарсем.
• Аллоҳ ҳеҷ монанд ва шабеҳе надорад. Ин боварӣ дили моро аз ширк ва хурофот пок мекунад ва ба мо роҳи рост нишон медиҳад.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки ислом дини ҳақ аст ва Қуръон китоби ҳидоят аст. Ҳар кас ба ин роҳ қадам гузорад, ба оромиш ва наҷот мерасад.