Сураи Марьям — Оят 66

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «الإِنسَانُ»: инсон; дар ин ҷо мақсад одами кофир ва мункири қиёмат аст.

— «أَإِذَا مَا مِتُّ»: оё вақте ки ман мурдам ва нест шудам?

— «لَسَوْفَ أُخْرَجُ حَيًّا»: оё боз зинда аз қабр берун оварда мешавам?

1. Тафсири оят:

Ин оят аз забони инсони мункири баъс (эҳёи пас аз марг) ҳикоят мекунад, ки бо тамасхур ва инкор мегӯяд: «Оё вақте ки ман мурдам ва ба хок табдил ёфтам, боз зинда аз қабр берун оварда мешавам?» Ин сухан аз рӯи шубҳа ва дур донистани эҳёи баъд аз марг гуфта шудааст. Кофирон инро ғайриимкон мепиндоштанд, зеро ба қудрати беканори Худованд ва имкони эҳёи устухонҳои пӯсида бовар надоштанд. Ҳол он ки Худое, ки инсонро бори аввал аз нестӣ офарид, барои ӯ осон аст, ки бори дигар ӯро зинда гардонад. Ин оят ҳамчунин ба он ишора мекунад, ки инкор ва тамасхури мункирон ҳеҷ гоҳ сабаби аз байн рафтани ҳақиқати қиёмат намешавад ва Худованд ҳамаро барои ҳисобу китоб зинда хоҳад кард.

1. Фоидаҳо:

— Қудрати Худованд беканор аст; Ӯ метавонад мурдагонро боз зинда кунад, ҳамчунон ки бори аввал офаридааст.

— Инкор ва тамасхури қиёмат нишонаи ғафлат ва худписандӣ аст ва бояд аз он ҳазар кард.

— Бовар ба эҳёи баъд аз марг инсонро ба амалҳои нек ва масъулиятшиносӣ тарғиб мекунад.

— Инсон бояд ҳамеша ба ёди охират бошад, зеро ҳаёти дунё гузаро ва ҳаёти охират ҷовидон аст.

— Ин оят моро ба тафаккур дар бораи офариниши аввалин ва қудрати Худованд даъват мекунад, то ки имон ва яқини мо ба қиёмат қавӣ гардад.