Surah Al-Baqarah — Talata 113

Kahulugan ng mga Salita:

• لَيْسَتِ النَّصَارَىٰ عَلَىٰ شَيْءٍ – "Ang mga Kristiyano ay walang anumang (tamang) pananampalataya" – ibig sabihin, wala silang matuwid na relihiyon.
• وَهُمْ يَتْلُونَ الْكِتَابَ – Habang sila ay nagbabasa ng kanilang mga banal na aklat (Torah at Ebanghelyo).
• الَّذِينَ لَا يَعْلَمُونَ – Ang mga mangmang na walang kaalaman, tulad ng mga paganong Arabo.

Paliwanag ng Talata:

Ang talatang ito ay naglalahad ng matinding pagkakamali ng mga Hudyo at Kristiyano noong unang panahon. Sinabi ng mga Hudyo na ang mga Kristiyano ay wala sa tamang landas at hindi kumikilala sa kanilang relihiyon bilang may katotohanan. Sa kabilang dako, sinabi rin ng mga Kristiyano na ang mga Hudyo ay wala sa tamang landas at hindi rin nila kinikilala ang kanilang pananampalataya.

Ang nakakapagtaka rito ay ang dalawang grupo ay kapwa nagbabasa ng kanilang mga banal na kasulatan – ang Torah at ang Ebanghelyo – na kapwa nag-uutos sa kanila na maniwala sa lahat ng mga propeta ng Diyos nang walang pagtatangi. Ngunit sa kabila nito, sila ay nag-aaway at nagtatatwa sa isa’t isa, na nagpapakita ng kanilang pagsuway sa nilalaman ng kanilang sariling mga aklat.

Ang kanilang ginawa ay katulad din ng sinabi ng mga mangmang na paganong Arabo at ng mga naunang henerasyon na walang kaalaman sa mga banal na kasulatan – sapagkat sila rin ay nagtatwa sa mga propeta at sa mga ipinahayag na mensahe. Ang lahat ng ito ay nagpapakita na ang pagkakawatak-watak at pag-aaway ay hindi nagmumula sa katotohanan, kundi sa kamangmangan at pagsunod sa pagnanasa.

Sa Araw ng Paghuhukom, ang Diyos ang magpapasya sa kanilang mga pinag-aawayan at pagkakaiba-iba sa relihiyon. Siya ang makatarungang Hukom na magbibigay ng gantimpala sa mga matuwid at parusa sa mga nagkasala, ayon sa Kanyang ganap na karunungan at katarungan.

Mga Aral at Benepisyo:

1. Ang pagkakaisa ng mga Muslim sa paniniwala sa lahat ng mga propeta – mula kay Adan hanggang kay Muhammad (sumakanya nawa ang kapayapaan) – ay isang malaking biyaya mula sa Diyos. Hindi tulad ng mga Hudyo at Kristiyano na nagtatatwa sa ilang mga propeta, ang mga Muslim ay gumagalang at naniniwala sa kanilang lahat nang walang pagtatangi.
2. Ang pagiging mapagpakumbaba at pag-iwas sa pagmamataas sa relihiyon ay mahalaga. Ang pag-aakala na tayo lamang ang may katotohanan nang walang ebidensya ay isang malaking pagkakamali.
3. Ang tunay na kaalaman ay nagmumula sa Banal na Quran at sa mga aral ng Propeta Muhammad (sumakanya nawa ang kapayapaan). Ang mga hindi sumusunod sa mga ito ay nasa kalituhan at kamangmangan.
4. Ang Araw ng Paghuhukom ay ang sukdulang sandali ng katarungan. Ang mga pagkakaiba-iba sa relihiyon ay hindi malulutas sa pamamagitan ng pag-aaway, kundi sa pamamagitan ng pagbabalik sa katotohanan at pagtitiwala sa hatol ng Diyos.
5. Ang Islam ay nagtuturo ng paggalang sa mga naunang banal na aklat at mga propeta, ngunit kinikilala na ang Quran ang huling at pinakaganap na mensahe ng Diyos sa sangkatauhan. Ito ay isang imbitasyon sa lahat na yakapin ang katotohanan at magkaisa sa ilalim ng patnubay ng Diyos.