Сураи Аль-Бакара — Оят 115

1. Маънии калимаҳои эҳтиёҷ ба шарҳ:

• المَشْرِقُ: ҷои баромадани офтоб, яъне шарқ.
• المَغْرِبُ: ҷои фурӯ рафтани офтоб, яъне ғарб.
• تُوَلُّوا: рӯй гардонед, таваҷҷуҳ кунед.
• ثَمَّ: он ҷо, дар он самт.
• وَجْهُ اللَّهِ: рӯи Худо, яъне самте, ки Худо фармон додааст ва ризои Ӯ.
• وَاسِعٌ: фарох, кушода, бахшандаи васеъ.
• عَلِيمٌ: доно, огоҳ.

1. Тафсири оят:

Ҳамаи шарқу ғарб ва он чи дар байни онҳост, моликияти Худованд аст. Ӯ соҳиби тамоми замин аст ва ҳар ҷоеро, ки бандагонаш бихоҳад, ба онҳо ибодат карданро фармон медиҳад. Пас, ҳар ҷое, ки рӯй гардонед — хоҳ ба сӯи Байтулмуқаддис бошад, хоҳ ба сӯи Каъба, ё агар дар муайян кардани қибла хато кунед, ё барои шумо рӯй гардондан ба он душвор бошад — ҳеҷ гуноҳе бар шумо нест, зеро ҳамаи самтҳо аз они Худованд аст ва ҳеҷ ҷое аз мамлакати Ӯ берун нест. Шумо дар ҳар ҷо ба сӯи Ӯ рӯй меоред ва ризои Ӯро меҷӯед. Бе гумон, Худованд дорои раҳмати фарох аст, ки бандагонашро дар бар мегирад ва корҳоро барояшон осон мекунад. Ӯ ба ниятҳо ва кирдори бандагонаш доност ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон намемонад.

1. Фоидаҳои оят:

• Худованд Молики тамоми ҷаҳон аст; шарқу ғарб ва ҳар гӯшаи замин аз они Ӯст. Ин боиси он мешавад, ки инсон ҳамеша худро дар зери итоати Худо ҳис кунад ва ба ҳеҷ ҷо вобаста набошад, балки танҳо ба Ӯ таваккал кунад.
• Ислом дини осонӣ аст; агар касе дар муайян кардани қибла хато кунад ё барояш душворӣ пеш ояд, Худованд ӯро мебахшад. Ин раҳмату осонии Худоро нишон медиҳад ва дилҳоро ба ин дин гарм мекунад.
• Ҳар ҷо ва ҳар вақт, ки инсон ба сӯи Худо рӯй оварад, Худо ба ӯ наздик аст. Ин ба банда умед мебахшад, ки ҳеҷ гоҳ аз раҳмати Худо дур нест.
• Худованд васеъ ва доност; Ӯ ниятҳои пинҳонии бандагонашро медонад ва ба ҳар кас мувофиқи нияташ подош медиҳад. Ин моро водор мекунад, ки ниятҳои худро пок созем ва амалҳоро барои ризои Худо анҷом диҳем.
• Оят ба мо меомӯзад, ки ба ҷои баҳсу ҷанҷол дар бораи самтҳо ва шаклҳо, ба ҷавҳари ибодат — ихлос ва рӯ овардан ба Худо — таваҷҷуҳ кунем. Ин дилро ба ислом нарм ва онро дӯстдошта мегардонад.