Sura Al-Bakara — Werset 119

Znaczenie słów:

• بِالْحَقِّ – z prawdą, czyli z religią prawdziwą, popartą dowodami i cudami.
• بَشِيرًا – zwiastunem dobrej nowiny, głosicielem radosnej wieści.
• نَذِيرًا – ostrzegającym, przestrzegającym przed karą.
• أَصْحَابِ الْجَحِيمِ – mieszkańcy ognia piekielnego, czyli ci, którzy zasłużyli na karę Bożą; „Al-Dżahim” to największa i najstraszniejsza część piekła.

Tafsir (wyjaśnienie) wersetu:

Zaprawdę, wysłaliśmy ciebie, o Proroku, z prawdą – z religią islamu, która jest niezbitym dowodem i jasnym światłem – abyś był zwiastunem radosnej wieści dla wierzących, obiecując im nagrodę w życiu doczesnym i w życiu ostatecznym, oraz abyś był ostrzegającym dla tych, którzy odrzucają prawdę, przestrzegając ich przed karą Bożą i gniewem. Twoim zadaniem jest jedynie przekazanie przesłania w sposób jasny i pełny. Nie będziesz pytany o tych, którzy nie uwierzyli, ani nie ponosisz odpowiedzialności za ich niewiarę – to oni sami wybrali swoją drogę. Oni wejdą do ognia piekielnego w Dniu Sądu i nie będą mogli się z niego wydostać. Ty, Proroku, nie jesteś zobowiązany do niczego więcej ponad to, co ci nakazano – a więc nie trap się ich odrzuceniem i nie obwiniaj się za ich zatwardziałość.

Korzyści i nauki płynące z wersetu:

1. Misja posłańca jest jasno określona: przekazywanie prawdy, dawanie nadziei wierzącym i ostrzeganie przed konsekwencjami niewiary – a nie zmuszanie ludzi do przyjęcia wiary.
2. Prorok ﷺ nie jest odpowiedzialny za wybory ludzi – jego obowiązkiem jest jedynie rzetelne przekazanie przesłania, a rozliczenie należy wyłącznie do Boga.
3. Werset ten przynosi ogromną ulgę i pocieszenie każdemu, kto wzywa do dobra – uczy, że nie należy się załamywać, gdy ludzie odrzucają prawdę, ponieważ skutki ich decyzji spoczywają na nich samych.
4. Podkreśla sprawiedliwość Boga – nikt nie zostanie ukarany bez wyraźnego ostrzeżenia, a ci, którzy trafią do piekła, uczynili to na własne życzenie, odrzucając jasne dowody.
5. Ukazuje miłosierdzie islamu: wiara opiera się na dobrowolnym przyjęciu, a nie na przymusie – a zadaniem głosiciela jest jedynie wskazywanie drogi, nie zaś decydowanie o sercach ludzi.