Сураи Аль-Бакара — Оят 169

1. Маънои калимаҳо:

— «السُّوء»: гуноҳ ва амали баде, ки ба инсон зарар мерасонад.

— «الْفَحْشَاء»: гуноҳҳои бадтарин ва зишттарин.

— «أَن تَقُولُوا عَلَى اللَّهِ مَا لَا تَعْلَمُونَ»: ба Худо нисбат додани чизе, ки шумо аз он огоҳ нестед.

1. Тафсири оят:

Шайтон шуморо танҳо ба гуноҳ ва амалҳои бад фармон медиҳад, ки ба шумо зарар мерасонанд, ва ба гуноҳҳои бадтарин ва зишттарин, ки сабаби бадбахтии шумо мешаванд, даъват мекунад. Инчунин шайтон шуморо водор мекунад, ки дар бораи Худо чизҳоеро бигӯед, ки аз онҳо огоҳ нестед — мисли ҳаром кардани он чизе, ки Худо ҳалол кардааст, ё ҳалол кардани он чизе, ки Худо ҳаром кардааст, ё дар бораи сифатҳо ва аҳкоми Худо суханони беасос гуфтан. Ҳамаи ин аз ҷониби шайтон аст, ки мехоҳад шуморо гумроҳ кунад ва аз роҳи рост дур созад.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки шайтон ҳамеша мехоҳад моро ба бадӣ ва гуноҳ даъват кунад, пас бояд ҳушёр бошем ва ба ӯ итоат накунем.

— Ислом моро аз гуфтани суханони беасос дар бораи Худо ва дин огоҳ мекунад, то ки ҳақиқатро дуруст фаҳмем ва ба илм такя кунем.

— Ин оят моро ба сӯи покӣ ва некӣ ҳидоят мекунад ва аз зиштӣ ва гуноҳ дур месозад, то ки дар дунё ва охират хушбахт шавем.

— Қуръон ба мо роҳи наҷот ва саодатро нишон медиҳад ва моро аз фиреби шайтон огоҳ мекунад, то ки ба роҳи рост биравем ва аз Худо фармонбардорӣ кунем.