Sure Bakara — Ayet 250

Kelime Anlamları:

• Berazû: Meydana çıktılar, açık alana çıktılar, karşı karşıya geldiler.
• Efrig: Dök, yağdır, bolca indir.
• Sebr: Sabır, dayanma gücü, metanet.
• Sebbit: Sabit kıl, sağlamlaştır, kaydırma.
• Akdâm: Ayaklar (tekil: kadem).

Tefsir:

Müminler, Talut'un komutasında, sayıca az ve silahça yetersiz oldukları halde, korkunç ordusuyla karşılarında duran Calut'a ve askerlerine karşı meydan okumak üzere açık alana çıktıklarında, gözleriyle o devasa kuvveti gördüler. İşte tam o anda, insanın yüreğini titreten o an, onlar korkuya kapılıp kaçmadılar; aksine, bütün varlıklarıyla Yüce Mevlâ'ya yöneldiler ve şöyle dua ettiler:

"Rabbimiz! Üzerimize sabrı bardaktan boşanırcasına dök. Kalplerimizi öyle bir metanetle doldur ki, ne bu dünyanın korkusu ne de ölümün dehşeti bizi sarsabilsin. Ayaklarımızı sabit kıl; savaşın en kızgın anında bile bizi geri çevirme, kalplerimizi kaydırma, bizi zafere ulaştıracak o sağlam duruştan ayırma. Ve bizi, sana inanmayan, senin dinini tanımayan bu kâfir topluluğa karşı senin yardımınla, senin kudretinle muzaffer eyle!"

Bu dua, müminin zafere giden yolunun en büyük silahının dua olduğunu gösterir. Onlar, kendi güçlerine değil, Allah'ın yardımına güvendiler. Sayıca az oldular, ama imanları dağlar kadar büyüktü. İşte bu teslimiyet ve bu yakarış, onların kalbine öyle bir güç verdi ki, Allah'ın izniyle Calut'un ordusunu bozguna uğrattılar.

Bu duada üç büyük istek vardır: Sabır, sebat ve zafer. Sabır, belanın ve zorluğun ilacıdır; sebat, imanın meyvesidir; zafer ise Allah'ın sabreden ve sebat eden kullarına vaad ettiği müjdesidir. Ey mümin! Sen de zorluklarla karşılaştığında, bu duayı dilinden düşürme. Bil ki, Allah, kendisine sığınan kullarını asla yalnız bırakmaz. Sabır, zaferin anahtarıdır; dua ise o anahtarı tutan eldir. Rabbimiz, bizlere de bu müminler gibi sabır, sebat ve zafer nasip eylesin.