Сураи Аль-Бакара — Оят 36

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• فَأَزَلَّهُمَا: Пас, онҳоро ба лағжиш ва хато андохт.
• الشَّيْطَانُ: Иблис — душмани ошкори инсон.
• اهْبِطُوا: Фурӯд оед, ба замин биёед.
• مُسْتَقَرٌّ: Ҷои қароргирӣ ва иқомат.
• مَتَاعٌ: Баҳрамандӣ ва неъматҳои заминӣ.
• إِلَىٰ حِينٍ: То вақти муайян — то охири умр.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Одам ва Ҳаво дар биҳишт қарор гирифтанд ва аз дарахти мамнӯъ нахӯрдан фармон ёфтанд, шайтон бо васваса ва фиреби худ онҳоро ба лағжиш андохт. Ӯ он қадар кӯшиш кард, то ки онҳоро водор сохт, ки аз он дарахт бихӯранд — ҳамон дарахте, ки Худованд аз он наҳй карда буд. Ҳамин гуноҳ сабаб шуд, ки онҳо аз он неъматҳои бузурги биҳишт маҳрум гарданд ва аз ҷое, ки дар он буданд, берун карда шаванд.

Он гоҳ Худованди Мутаъол ба Одам, Ҳаво ва Иблис фармуд: «Ба замин фурӯд оед! Баъзе аз шумо барои баъзеи дигар душман хоҳед буд». Яъне, миёни фарзандони Одам ва пайравони шайтон адоват ва душманӣ вуҷуд хоҳад дошт. Ва ба онҳо гуфта шуд, ки дар замин ҷои қароргирӣ ва иқомат доред ва аз неъматҳои он то вақти муайян — то охири умри худ — баҳраманд хоҳед шуд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки шайтон ҳамеша дар пайи гумроҳ кардани инсон аст ва бояд ҳушёр бошем.
• Худованд бандагони худро тарк намекунад, балки роҳи ҳаётро дар замин ба онҳо нишон медиҳад.
• Замин ҷои имтиҳон аст, на ҷои абадӣ; инсон бояд аз неъматҳои дунё барои охират истифода барад.
• Душмании шайтон бо инсон то қиёмат идома дорад, пас бояд ба Худо паноҳ бурд.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки баъд аз хато низ роҳи тавба ва омурзиш вуҷуд дорад, зеро Худо тавбакунандагонро дӯст медорад.
• Ҳаёти дунё муваққатӣ аст ва ҳар неъмате дар он ба поён мерасад, пас бояд барои ҳаёти ҷовидонӣ тайёрӣ дид.