Сураи Аль-Бакара — Оят 5

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• Ҳудан (هدى): роҳнамоӣ, равшанӣ ва дурустӣ дар роҳи ҳақ.
• Мурод аз «أُولَٰئِكَ»: инҳо, яъне он касоне, ки дар оятҳои пеш сифатҳои муъминон ба онҳо зикр шудааст.
• Муфлиҳун (المفلحون): растагорон ва комёбон, яъне касоне, ки ба хостаҳои некӯи худ расидаанд ва аз бадӣ наҷот ёфтаанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи он гурӯҳи муъминон аст, ки дар оятҳои пеши ин сура сифатҳои онҳо баён шуда буд: имон ба ғайб, барпо доштани намоз, инфоқ аз он чи Худо рӯзӣ додааст, имон ба он чи бар Паёмбар (с) ва бар паёмбарони пеш аз ӯ нозил шудааст ва имон ба охират. Худованд мефармояд, ки инҳо бар роҳнамоии дуруст ва равшане аз ҷониби Парвардигорашон қарор доранд; онҳо дар роҳи ҳақ устувор ва бо басират ҳастанд, на дар гумроҳӣ ва саргардонӣ. Ин ҳидоят аз ҷониби Парвардигор ва тавассути тавфиқи Ӯ ба онҳо ато шудааст, на аз ҷониби худ онҳо танҳо. Сипас Худованд хабар медиҳад, ки ҳамин гурӯҳанд комёбону растагорон: онҳо дар дунё ба он чи умед доштанд расиданд ва дар охират низ ба хостаҳои некӯи худ — ҷаннат — ноил мегарданд ва аз он чи метарсиданд — оташи дӯзах — наҷот меёбанд. Пас комёбӣ ва растагорӣ танҳо барои аҳли ин сифатҳост, на барои дигарон.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳидоят ва роҳнамоии ҳақиқӣ аз ҷониби Парвардигор аст ва ҳар касе ба он пайравӣ кунад, дар роҳи равшан ва дуруст қарор мегирад.
• Муъминон на танҳо дар охират, балки дар ҳамин дунё низ комёб ва пирӯз мешаванд; зеро онҳо ба оромӣ, устуворӣ ва роҳи дуруст расидаанд.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки сифатҳои зикршуда дар оятҳои пеш — имон, намоз, инфоқ ва имон ба охират — роҳи растагорӣ ва комёбианд. Ҳар касе ин сифатҳоро дар худ парвариш кунад, ба ҳамин саодат мерасад.
• Қуръон роҳи наҷот ва комёбиро ба таври возеҳ ва осон баён мекунад, то ҳар инсоне, ки хоҳони ҳақ аст, битавонад онро паймояд ва ба фалаҳ ва растагорӣ бирасад.