Сураи Аль-Бакара — Оят 52

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят равшанӣ талаб мекунанд:

— «عَفَوْنَا»: бахшидем, гузаштем, афви гуноҳро кардем.

— «مِّن بَعْدِ ذَٰلِكَ»: баъд аз он ҳодиса, яъне баъд аз парастиши гӯсола ва тавба карданатон.

— «لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ»: то шояд шукри неъматҳои Аллоҳро ба ҷо оред.

1. Тафсири оят:

Баъд аз он ки шумо ба гуноҳи бузург — парастиши гӯсола — гирифтор шудед ва сипас тавба кардед, Аллоҳи Таъоло гуноҳи шуморо бахшид ва аз ҷазои он гузашт. Ин бахш иш баъд аз бозгашти Мӯсо (алайҳис-салом) ва пазириши тавбаи шумо сурат гирифт. Аллоҳ ин лутфу марҳаматро на ба хотири он ки шумо сазовор будед, балки ба хотири он кард, ки шумо шукргузор шавед ва неъматҳои Ӯро эътироф кунед. Яъне мақсад аз ин афв он буд, ки шумо ба шукри Аллоҳ рӯй оред, Ӯро бо ибодат ва тоъат парастиш кунед ва дигар бори дигар дар куфру саркашӣ фурӯ наравед. Шукри ҳақиқӣ он аст, ки инсон баъд аз ба даст овардани неъмат, Аллоҳро нофармонӣ накунад ва ҳамеша сипосгузор бошад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва дилҳоро ба ислом ва Қуръон мекашанд:

— Аллоҳи Таъоло бахшанда ва меҳрубон аст; Ӯ тавбаи бандагони худро қабул мекунад ва гуноҳҳоро меомӯрзад, ҳатто агар гуноҳ бузург бошад ҳам.

— Дар ин оят умед ба раҳмати Аллоҳ таҷассум ёфтааст: ҳеҷ кас набояд аз раҳмати Аллоҳ ноумед шавад, зеро Ӯ тавбакунандагонро дӯст медорад.

— Шукргузорӣ вазифаи ҳар бандаи муъмин аст; шукри неъматҳо сабаби афзун шудани онҳо мегардад ва инсонро аз нофармонӣ бозмедорад.

— Ин оят моро тарбия мекунад, ки баъд аз хато тавба кунем ва ба роҳи рост баргардем, на ин ки дар гуноҳ идома диҳем.

— Қуръони Карим китоби ҳидоят ва раҳмат аст; он на танҳо аҳком, балки роҳи ба даст овардани мағфирати Аллоҳро низ нишон медиҳад ва ин дилҳоро ба ислом наздик месозад.