Сураи Та Ха — Оят 101

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• خَالِدِينَ: ҷовидон, ҳамешагӣ дар чизе мондан.
• فِيهِ: дар он (яъне дар азоб).
• وَسَاءَ: бад аст, нописанд аст.
• حِمْلًا: боре, ки бар дӯш гирифта мешавад.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи касонест, ки аз ёдоварӣ ва дастуроти Худованд рӯй гардонда, ҳақро инкор кардаанд. Онҳо дар азоби Худо ҷовидона хоҳанд монд ва ҳеҷ гоҳ аз он ҷо берун нахоҳанд шуд. Рӯзи қиёмат онҳо бори гаронеро бар дӯш хоҳанд дошт — бори гуноҳону амалҳои бад, ки дар дунё барои худ омода кардаанд. Ин бор барои онҳо бисёр бад ва нописанд аст, зеро онҳоро ба сӯи оташи дӯзах мебарад. Ҳамин гуна, инкор кардани Қуръон ва рӯй гардондан аз он, сабаби асосии ин азоб ва бори гарон мегардад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ҳар амале, ки дар дунё анҷом медиҳем, рӯзи қиёмат ба сурати боре бар дӯши мо зоҳир мешавад — агар нек бошад, сабуку пурфайз, ва агар бад бошад, гарону ранҷовар.
• Қуръонро бояд бо дили кушода қабул кунем ва аз он рӯй нагардонем, зеро рӯй гардондан аз он боиси ҳалокат ва азоби ҷовидонӣ мегардад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва бояд барои охират бори сабук ва некӯ омода кунем, на бори гарони гуноҳ.
• Раҳмати Худованд ба бандагонаш наздик аст — ҳар кас то дами вопасин тавба кунад, метавонад аз ин бори гарон раҳо ёбад ва ба роҳи рост баргардад.
• Ин оят моро ба сӯи андеша ва тафаккур дар бораи рӯзи қиёмат ҳидоят мекунад, то ҳамеша омода ва ҳушёр бошем.