Сураи Та Ха — Оят 104

1. Маънои калимаҳо:

• نَّحْنُ أَعْلَمُ: Мо (Худо) бештар доноем.
• يَقُولُونَ: мегӯянд, сухан меронанд.
• أَمْثَلُهُمْ طَرِيقَةً: беҳтарин ва хирадмандтарини онҳо дар роҳу равиш.
• لَّبِثْتُمْ: шумо дармондед, истодед, зиндагӣ кардед.
• إِلَّا يَوْمًا: танҳо як рӯз.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол мефармояд, ки Мо аз ҳама бештар огоҳем аз он чӣ онҳо дар рӯзи қиёмат дар миёни худ оҳиста мегӯянд ва розӣ мешаванд. Ҳеҷ чизе аз суханони онҳо аз Мо пинҳон намемонад. Дар он ҳангом хирадмандтарин ва одилтарин шахси онҳо мегӯяд, ки шумо дар дунё ва ё дар байни марг ва қиёмат (барзах) танҳо як рӯз зиндагӣ кардаед. Ин сухан ба он сабаб аст, ки ҳаёти дунё дар назари онҳо дар муқобили аҳволи бузурги рӯзи қиёмат ва сахтиҳои он бисёр кӯтоҳ ва ночиз менамояд. Онҳо ҳамаи умри дунёро, ки солҳо тӯл кашида буд, дар он лаҳза мисли як рӯз ҳис мекунанд, зеро азамати рӯзи қиёмат ва ҳисоби он ҳама чизро хурд ва ночиз нишон медиҳад.

1. Фоидаҳои оят:

• Худо ҳама чизро медонад, ҳатто суханони пинҳонӣ ва оҳистаи бандагонашро; ин боиси он мешавад, ки инсон ҳамеша аз гуноҳ ва суханони номатлуб парҳез кунад.
• Ҳаёти дунё дар муқобили охират бисёр кӯтоҳ ва гузаро аст; ин боиси он мегардад, ки инсон ба дунё дил набандад ва барои охират тайёрӣ бинад.
• Рӯзи қиёмат рӯзи бузург ва сахт аст; агар инсон инро ба ёд дошта бошад, ба амалҳои некӯ машғул мешавад ва аз корҳои бад дурӣ мекунад.
• Хирадмандӣ ва одилӣ дар сухан гуфтан арзиш дорад; беҳтарин одамон касоне ҳастанд, ки дар сухан ростӣ ва адолатро риоя мекунанд.
• Қуръони Карим ҳақиқатро бо далелҳои равшан баён мекунад ва инсонро ба андеша ва ибрат гирифтан даъват менамояд.