Сураи Та Ха — Оят 103

1. Маънои калимаҳо:

— «يَتَخَافَتُونَ»: оҳиста-оҳиста ва пинҳонӣ бо якдигар сухан мегӯянд, яъне ба овозе паст роз мегӯянд.

— «لَبِثْتُمْ»: шумо истодед, мондед, зиндагӣ кардед.

— «عَشْرًا»: даҳ шаб, даҳ рӯз.

1. Тафсири оят:

Дар он рӯзи сахту ҳавлнок, ки ҳамаи мардум барои ҳисоб ба Худованд ҷамъ мешаванд, гуноҳкорон ва кофирон оҳиста-оҳиста ба гӯши якдигар сухан мегӯянд ва аз шиддати ҳавли он рӯз овозашон паст мешавад. Онҳо ба якдигар мегӯянд: «Шумо дар дунё ҷуз даҳ рӯз зиндагӣ накардед». Ин сухан аз он сабаб аст, ки неъматҳои дунё дар назди онҳо ночиз ва гузаранда менамояд ва муддати дароз дар дунё будан ба назарашон мисли даҳ рӯз менамояд. Баъзе муфассирон гуфтаанд, ки ин сухан дар бораи муддати дар байни марг ва ҳашр (барзах) будан аст, яъне онҳо мегӯянд: «Дар қабрҳо ҷуз даҳ шаб намондем». Ҳар ду маъно дуруст аст ва аз оят фаҳмида мешавад, ки муддати дунё ва барзах дар назди онҳо хеле кӯтоҳ ва ночиз аст дар муқоиса бо абадият ва ҳаёти охират.

1. Фоидаҳо аз оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ҳаёти дунё хеле кӯтоҳ ва гузаранда аст ва набояд ба он дил бастем.

— Он нишон медиҳад, ки рӯзи қиёмат рӯзи бузург ва ҳавлнок аст, ки одамон аз шиддати тарс оҳиста сухан мегӯянд.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки барои охират амали нек кунем, зеро дунё ҳамагӣ чанд рӯз аст ва боқӣ охират аст.

— Он ҳамчунин моро водор мекунад, ки Қуръонро бисёр хонем ва аз он панд гирем, то дар он рӯзи сахт аз ҳисобгарӣ натарсем ва ба раҳмати Худованд умедвор бошем.