Сураи Та Ха — Оят 105

1. Маънои калимаҳои эҳтиёҷ ба шарҳ:

— «يَنسِفُهَا»: онро решакан мекунад, аз ҷои худ меканад ва пароканда месозад.

— «نَسْفًا»: пароканда кардани комил, ба мисли ғубори парешон.

1. Тафсири оят:

Аз Паёмбар (с) мардум мепурсиданд, ки рӯзи қиёмат бо кӯҳҳо чӣ кор карда мешавад? Худованд дар ҷавоб мефармояд: бигӯ эй Паёмбар, Парвардигори ман ин кӯҳҳоро аз решаи худ меканад ва онҳоро ба тамомӣ пароканда месозад, то ба ғубори парешон ва ба мисли рег табдил ёбанд. Яъне он кӯҳҳои бузург ва устувор, ки шумо онҳоро ҳамеша устувору пойдор мебинед, дар он рӯз аз ҷои худ кӯчонида мешаванд ва ба ғуборе табдил меёбанд, ки дар ҳаво парешон мешавад. Ин ҳодиса нишонаи бузургии қудрати Худованд аст, ки ҳар чизеро, ҳатто кӯҳҳои сахту мустаҳкамро, ба осонӣ нест мекунад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки қудрати Худованд беҳадду беҳисоб аст ва ҳеҷ чиз дар баробари Ӯ устувору пойдор намемонад.

— Моро ба ёди рӯзи қиёмат меорад, ки дар он рӯз ҳама чизҳои бузурги дунё нест мешаванд ва танҳо амалҳои нек ва имон ба Худованд боқӣ мемонанд.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба зиндагии дунё дил набандем ва барои охират тайёрӣ биноем, зеро ҳама чизҳои дунё фонию гузаро ҳастанд.

— Инчунин ин оят ба мо нишон медиҳад, ки Худованд ба ҳар чиз қодир аст ва ҳеҷ чиз аз қудрати Ӯ берун нест, пас бояд ба Ӯ таваккул кунем ва аз Ӯ битарсем.