Сураи Аль-Анбия — Оят 101

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— «سَبَقَتْ»: пеш рафт, яъне дар илми азалии Худо аз пеш муқаррар шуда буд.

— «الْحُسْنَى»: неъмати некӯтарин, ки ҷаннат ва хушнудии Худованд аст.

— «مُبْعَدُونَ»: дур кардашудагон, яъне аз оташ дур нигоҳ дошта мешаванд.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол хабар медиҳад, ки он касоне, ки дар илми азалии Ӯ аз пеш барояшон саодати некӯ ва ҷаннат муқаррар гардидааст, аз оташи дӯзах дур карда мешаванд. Онҳо на ба дӯзах дохил мешаванд ва на ба он наздик мешаванд. Ин оят дар посух ба гумонбарои мушрикон нозил шудааст, ки мегуфтанд: «Ҳазрати Исо ва фариштагоне, ки парастиш шудаанд, ба дӯзах дохил мешаванд». Худованд ин гумонро рад карда, фармуд, ки бандагони некӯкор ва покдил, аз қабили Ҳазрати Исо (а) ва фариштагон, аз аҳли саодат ҳастанд ва ҳаргиз ба дӯзах наздик намешаванд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки саодати ҳақиқӣ ба дасти Худованд аст ва Ӯ аз пеш медонад, ки кӣ аз аҳли ҷаннат аст.

— Мӯъминонро умедвор мекунад, ки агар дар роҳи ростӣ ва некӯкорӣ бошанд, Худованд онҳоро аз азоби дӯзах дур медорад.

— Ин оят далели адолат ва раҳмати Худованд аст, ки бандагони солеҳро на танҳо аз дӯзах наҷот медиҳад, балки аз наздик шудан ба он ҳам эмин медорад.

— Ва ин боиси ташвиқи инсон ба сӯи амалҳои нек ва пайравӣ аз роҳи анбиё ва солеҳон мегардад, то ки дар зумраи он касоне бошад, ки барояшон саодати некӯ пешбинӣ шудааст.