Сураи Аль-Анбия — Оят 111

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• أَدْرِي: намедонам.
• فِتْنَةٌ: имтиҳон, озмоиш; дар ин ҷо маънои санҷиш ва ибрат гирифтанро дорад.
• مَتَاعٌ: баҳрамандӣ, неъмат ва лаззати гузаро.
• إِلَىٰ حِينٍ: то муддати муайян, то вақти муқарраршуда.

1. Тафсири оят:

Паёмбар (с) мегӯяд, ки ман намедонам, шояд дер кардани азоб ва муҳлат додани шумо озмоише бошад аз ҷониби Аллоҳ таоло, то бинад, ки шумо чӣ гуна рафтор мекунед, ва Ӯ ба ҳар чиз доност. Ин муҳлат ва баҳрамандӣ аз неъматҳои дунё то вақти муайяне аст, ки дар илми Аллоҳ муқаррар шудааст. Яъне шумо дар ин муддат аз лаззатҳои дунё баҳра мебаред, аммо ин баҳрамандӣ ва дер кардани азоб метавонад санҷише бошад, ки шуморо ба сӯи афзун шудани куфр ва гумроҳӣ бикашонад, ва он гоҳ азоби шумо боз ҳам сахттар хоҳад буд. Ин оят нишон медиҳад, ки муҳлат додани гуноҳкорон ҳикмате дорад ва онҳоро бояд ба тавба ва ислоҳ водор кунад, на ба ғурур ва идомаи гуноҳ.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро меомӯзад, ки муҳлат ва неъматҳои дунё метавонанд озмоиш бошанд, на ҳамеша аломати ризои Аллоҳ.
• Мусулмон бояд аз муҳлат истифода карда, ба сӯи тавба ва амали нек бишитобад, на ин ки дар гуноҳ идома диҳад.
• Оят нишон медиҳад, ки илми Аллоҳ комил аст ва ҳама чиз дар вақти муқарраршуда ба амал меояд.
• Ин оят дар дилҳо умед ва тарсро якҷоя меорад: умед ба раҳмат ва тарс аз озмоиш ва азоб.
• Ва инсонро ба шукргузорӣ ва истифодаи дурусти неъматҳо даъват мекунад, то ки неъматҳо ба фасод ва гумроҳӣ нарасанд.