Сураи Аль-Анбия — Оят 13

1. Маънии калимаҳои муҳим:

• لَا تَرْكُضُوا: надавед, фирор накунед.
• أُتْرِفْتُمْ: неъмат дода шудаед, дар хушгузаронӣ ва лаззатҳо будед.
• مَسَاكِنِكُمْ: хонаҳои шумо, ҷойҳои зистатон.
• تُسْأَلُونَ: аз шумо пурсида шавад.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи ҳоли он касонест, ки дар дунё ғарқи неъматҳо ва лаззатҳо буданд ва ҳақро инкор карданд. Вақте азобу ҳалокат ба онҳо рӯ овард, онҳо ба гурез медаванд. Он гоҳ ба онҳо бо тамасхур ва сарзаниш гуфта мешавад: «Надавед ва баргардед ба сӯи он неъматҳо ва лаззатҳое, ки дар онҳо будед, ва ба хонаҳои худ, то шояд аз шумо чизе пурсида шавад». Яъне, ин суханон барои онҳост, ки дар ҳолати ҳалокат бояд бидонанд, ки он неъматҳо ва хонаҳои дунёӣ наметавонанд онҳоро аз азоби Худо наҷот диҳанд. Ин суханон барои тамасхур ва сарзаниш аст, на барои кӯмак ё наҷот.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки неъматҳои дунё ва лаззатҳои он набояд инсонро аз ёди Худо ва охират ғофил кунанд.
• Инсон бояд бидонад, ки ҳамаи неъматҳо аз ҷониби Худованд аст ва онҳо василаи имтиҳонанд, на ҳадафи ниҳоӣ.
• Ҳангоми душворӣ ва азоб, гурез ва фирор наметавонад инсонро наҷот диҳад; танҳо тавба ва рӯ овардан ба Худо наҷотбахш аст.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба ҷои ғарқ шудан дар лаззатҳои зудгузар, ба сӯи амалҳои нек ва ризои Худо рӯ оварем, то дар охират комёб шавем.
• Инчунин, ин оят ёдоварӣ мекунад, ки ҳамаи мо дар пеши Худо ҷавобгар ҳастем ва аз неъматҳое, ки ба мо дода шудааст, пурсида мешавем.