Сураи Аль-Анбия — Оят 14

1. Маънои калимаҳо:

• يَا وَيْلَنَا: "Эй вой бар мо!" — ин ибораи ҳасрат ва надомат аст, ки ҳангоми бало ва ҳалокат мегӯянд.
• ظَالِمِينَ: ситамгарон, яъне касоне ки ба худи худ зулм карданд.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи ҳоли ситамгаронест, ки ҳангоми дидани азоб ва ҳалокат дигар роҳи гурез надоштанд ва танҳо ба гуноҳи худ иқрор шуданд. Онҳо гуфтанд: "Эй вой бар мо! Ҳақиқатан мо ба худи худ зулм кардем." Яъне онҳо пазируфтанд, ки бо куфру инкори худ нисбат ба Худованд ба нафси хеш ситам кардаанд ва сазовори ин ҷазо гаштаанд. Аммо ин иқрор ва надомат дар вақте буд, ки дигар фоидае надошт ва азоби Худо фурӯ омада буд. Ин оят нишон медиҳад, ки ситамгарон дар охират ҳангоми дидани ҷазо ба гуноҳи худ иқрор мешаванд, вале ин иқрор ба онҳо нафъ намерасонад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон бояд пеш аз фаро расидани азоб ва марг ба гуноҳҳои худ иқрор шавад ва тавба кунад, зеро тавба дар вақти ҳалокат қабул намешавад.
• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки зулм ба худи худ — яъне куфр, гуноҳ ва нофармонӣ — сабаби ҳалокат ва хисорат дар охират мегардад.
• Инсон бояд ҳамеша ба Худованд рӯй оварад ва аз гуноҳҳо дурӣ ҷӯяд, то дастгирии Худоро дарёбад.
• Қуръон бо чунин оятҳо моро тарбия мекунад, ки анҷоми зулм ва куфр надомати абадӣ аст, вале роҳи наҷот барои тавбакунандагон ҳамеша кушода аст.