Сураи Аль-Анбия — Оят 12

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• أَحَسُّوا: ҳис карданд, эҳсос карданд, яъне фаҳмиданд ва диданд.
• بَأْسَنَا: азоби Мо, ҷазои сахти Мо.
• يَرْكُضُونَ: медаванд, шитобон мегурезанд, бо шитоб ҳаракат мекунанд.

1. Тафсири оят:

Пас вақте ки ситамгарон азоби сахти Моро ҳис карданд ва нишонаҳои онро диданд, ногаҳон аз деҳаи худ шитобон мегурехтанд ва медавиданд, то худро аз ҳалокат наҷот диҳанд. Онҳо мехостанд аз азоби Худо фирор кунанд, аммо ин гурехтан ба онҳо ҳеҷ фоидае намедод, зеро азоби Парвардигор ҳама ҷоро фаро мегирад ва ҳеҷ кас наметавонад аз он бигурезад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки азоби Худо ҳатмӣ ва воқеӣ аст, вақте ки ситамгарон ба ҳадди худ мерасанд.
• Инсон бояд пеш аз расидани азоб тавба кунад ва ба сӯи Худо баргардад, на он ки вақте азоб омад, бихоҳад бигурезад.
• Ҳеҷ кас наметавонад аз адлу ҳикмати Худо фирор кунад; гурехтан аз азоб танҳо нотавонӣ ва бечорагии инсонро нишон медиҳад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Қуръон гӯш диҳем ва аз сарнавишти умматҳои гузашта ибрат гирем, то ба ҳалокат нарасем.
• Раҳмати Худо барои касоне аст, ки пеш аз фурӯ рафтан дар гуноҳ ба сӯи Ӯ бармегарданд ва роҳи ростро интихоб мекунанд.