Soera Al-Anbiya — Vers 14

Woorden die uitleg nodig hebben:

• يَا وَيْلَنَا: Een uitroep van zelfverwijt en wanhoop, waarmee men de vernietiging en het onheil over zichzelf afroept. Het betekent: "O wee ons!" of "O onze ondergang!"
• ظَالِمِينَ: Zij die onrecht plegen, in de eerste plaats tegen zichzelf door ongeloof en zonden.

Tafsir (uitleg) van de vers:

Toen de straf van Allah over de onrechtvaardige volkeren neerdaalde en zij de vernietiging met eigen ogen zagen, was er voor hen geen ontkomen of uitvlucht meer. Hun enige reactie was een bekentenis van hun schuld, sprekend vanuit een diep gevoel van spijt en berouw: "O wee ons! Wij waren inderdaad onrechtvaardigen." Zij erkenden dat zij zichzelf onrecht hadden aangedaan door te volharden in ongeloof en zonden, en dat zij de straf die hen trof volledig hadden verdiend.

Deze bekentenis kwam echter op een moment dat het hen geen nut meer deed. Het was geen oprecht berouw dat vóór het zien van de straf werd getoond, maar een erkenning die voortkwam uit de wanhoop en de onvermijdelijke ondergang. In deze toestand baat geen spijt meer, want de tijd van beproeving is voorbij en het oordeel van Allah is gekomen.

Een les voor ons:

Deze vers leert ons een belangrijke les: wij moeten niet wachten tot de straf komt voordat wij onze fouten toegeven. De deur van berouw staat open voor ons in dit leven, zolang de adem in onze longen is. Allah is de Meest Barmhartige en vergeeft degenen die oprecht naar Hem terugkeren. Laten wij daarom haasten naar berouw en het goede doen, voordat de dag komt waarop de spijt ons niet meer zal baten. De gelovige die zijn fouten in dit leven erkent en zich tot Allah wendt, vindt bij Hem vergeving en genade, terwijl de onrechtvaardige die volhardt in zijn zonden uiteindelijk slechts spijt zal hebben wanneer het te laat is.