سورت انبياء — آیت 14

د معنیٰ پیژندنه:

• یا ویلنا: اې زمونږ هلاکت او تباهي! دا د عذاب او مصیبت په وخت کې د افسوس او پښیمانۍ عبارت ده.
• ظالمین: ظالمان، هغه کسان چې پر ځان او پر نورو یې ظلم کړی وي.

تفسیر:

کله چې زموږ عذاب د دې مجرمو او کافرانو پر سر راورسېد، نو دوی ته هېڅ ځواب او چاره نه وه پاتې پرته له دې چې خپل جرم او ګناه ومني. دوی په داسې حال کې چې عذاب یې لیدل، چیغې یې کړې او ویې ویل: "اې زمونږ هلاکت او تباهي! بېشکه مونږ خپلو ځانونو ته ظلم کړی و." دوی دا اعتراف په داسې وخت کې وکړ چې اعتراف یې هېڅ ګټه نه لرله، ځکه چې عذاب راغلی و او د توبې دروازه وتلې وه. دوی په دې خبرې سره خپل کفر، شرک او نافرمانۍ ته اعتراف وکړ، خو دا اعتراف د عذاب د لرې کولو توان نه درلود.

فایدې:

• دا آیت مونږ ته دا درس راکوي چې ظلم او کفر د انسان د هلاکت سبب ګرځي، او د ظلم پایله تل پښېماني او افسوس وي.
• مونږ باید له دې خبرې عبرت واخلو چې اعتراف او توبه باید د عذاب له راتلو مخکې وشي، ځکه چې وروسته له عذابه توبه او اعتراف هېڅ ګټه نه لري.
• دا آیت د رحمت الهي ارزښت ښیي چې الله تعالی د توبې دروازه تر هغه وخته پرانیستې ساتي تر څو عذاب رانشي، نو مونږ باید د دې فرصت څخه ګټه واخلو او ژر تر ژره خپل ګناهونه پریږدو.
• مونږ ته معلومېږي چې د الله تعالی عذاب راتلل حتمي دي، او هیڅ څوک د هغه مخه نه شي نیولی، نو باید له نافرمانیو ځان وساتو.