Sure Enbiyâ — Ayet 14

Kelime Anlamları:

• "Yâ veylenâ": "Eyvah bize! Yazıklar olsun bize!" anlamında bir pişmanlık ve dehşet nidasıdır. "Veyl" kelimesi helak, azap ve büyük bir kötülük demektir.
• "Künnâ zâlimîn": "Biz zalimlerden olduk" yani "Biz kendimize zulmedenlerdendik" demektir. Buradaki zulüm, Allah'a ortak koşmak ve O'nun emirlerine karşı gelmektir.

Tefsir:

Bu ayet, azabın ansızın gelip çattığı anda zalimlerin ağzından dökülen son sözleri haber vermektedir. Onlar, dünyada iken Allah'ın ayetlerini yalanlamış, peygamberleri inkâr etmiş ve zulüm içinde yaşamışlardı. Ancak azap geldiğinde, tüm bu inkâr ve isyanlarının boşa çıktığını anladılar. O an, kendilerine fayda sağlamayacak bir pişmanlıkla şöyle haykırdılar: "Eyvah bize! Gerçekten biz zalimlerdik."

Bu, onların suçlarını itiraf etmeleridir; fakat bu itiraz, azabı defedecek bir pişmanlık değildir. Çünkü tövbe kapısı, dünyada iken ve can çekişme anı gelmeden önce açıktır. Azap geldikten sonra yapılan itiraf ve pişmanlık, onlara hiçbir yarar sağlamaz. Bu durum, Kur'an'da sıkça vurgulanan bir gerçektir: İman ve tövbe, imtihan dünyasında iken geçerlidir; ahirette veya azabın gelmesiyle birlikte yapılan iman ve itiraf kabul edilmez.

Bu ayet, bizlere ne kadar büyük bir ders vermektedir! İnsan, gaflet uykusundan uyanmalı ve henüz fırsat varken tövbe kapısına yönelmelidir. Zira o kapı, her an kapanabilir. Azap geldiğinde "Eyvah!" demenin bir faydası yoktur. O hâlde, bugün elimizi açıp Allah'a yalvaralım, günahlarımızdan pişmanlık duyalım ve O'nun rahmetine sığınalım. Çünkü Allah, tövbeleri kabul eden, çok bağışlayan ve merhamet edendir. Ne mutlu o kimselere ki, azap gelmeden önce uyanır, "Ben zalimlerden oldum" diyerek Rabbine yönelir ve O'nun affına nail olur.