Ənbiya surəsi — Ayə 14

Kəlmələrin mənaları:

• Veyl – həlakət, əzab, müsibət, peşmançılıq və fəryad ifadəsi.
• Zalim – həddi aşan, özünə və başqalarına zülm edən, haqqı batillə əvəz edən kimsə.

Təfsir:

Bu ayə, əvvəlki ayələrdə xəbər verilən məhv edilmiş ümmətlərin – zalım və müşrik cəmiyyətlərin – əzab gəldiyi andakı vəziyyətini təsvir edir. Onlar Allahın elçilərini yalanladılar, küfr və günah içində yaşadılar. Nəhayət, Allahın əzabı onları haqlayanda, heç bir bəhanə və ya xilas yolu qalmadığını görüb yalnız peşmançılıq və etiraf içində qışqırdılar: "Vay halımıza! Həqiqətən, biz zalımlardan idik!" Yəni onlar öz əməllərinin pisliyini etiraf etdilər, ancaq bu etiraf onlara heç bir fayda vermədi, çünki artıq əzab gəlmişdi və tövbə qapısı bağlanmışdı.

Bu ayədə böyük bir ibrət vardır: İnsan dünyada ikən, imtahan vaxtında öz günahlarını etiraf edib Allaha tövbə etməlidir. Çünki axirətdə və ya əzab gəldiyi andakı etiraf və peşmançılıq qəbul olunmaz. Allah-Təala Qurani-Kərimdə buyurur: "Onlar əzabımızı gördükdə iman gətirdilər, lakin bu iman onlara fayda vermədi." (Ğafir, 85)

Ey mömin qardaş! Bu ayə bizə öyrədir ki, günah işlədəndə təxirə salmadan dərhal tövbə edək, çünki sabahın nə gətirəcəyini bilmirik. Allah tövbə edənləri çox sevir və onların günahlarını bağışlayır. Peyğəmbərimiz (sallallahu aleyhi və səlləm) buyurmuşdur: "Bütün Adəm övladı xəta edəndir, xəta edənlərin ən yaxşısı isə tövbə edənlərdir." (Tirmizi)

Gəlin bu ayədən ibrət götürək və hər an Allahın nəzarətində olduğumuzu unutmayaq. Çünki əzab gəlməzdən əvvəl etdiyimiz tövbə və istiğfar bizi həm dünyada, həm də axirətdə xilas edəcəkdir. Allah hamımızı tövbə edən və Özünə itaət edən qullarından etsin! Amin.