Sura Al-Anbiya — Aya 14

Maana za maneno:

• يَا وَيْلَنَا: Ya maana yake ni kuomba maangamizi na kuomboleza; ni maneno ya majuto na huzuni kubwa wakati wa adhabu.
• ظَالِمِينَ: Wenye kudhulumu nafsi zao kwa kufanya makosa na kumkanusha Mwenyezi Mungu.

Ufafanuzi wa Aya:

Walipokuja adhabu ya Mwenyezi Mungu kwa wale waliokuwa wakidhulumu, hawakuwa na jibu lingine isipokuwa kukiri makosa yao na kusema: "Ole wetu! Hakika tulikuwa wenye kudhulumu nafsi zetu kwa kufanya ushirikina na kumkanusha Mwenyezi Mungu." Walikiri dhambi zao wakati ambapo kukiri huko hakukuwanufaisha chochote, kwani adhabu ilikuwa imewashukia na wakati wa kutubia ulikuwa umepita. Hii ni hali ya majuto na hasara kubwa, wakati ambapo wanaomba maangamizi na kuomboleza, lakini hakuna mwokovu wala msaada kwao.

Faida zinazotokana na Aya:

• Kukiri makosa na dhambi ni mwanzo wa toba, lakini toba inakubaliwa kabla ya adhabu kushuka, si baada yake. Hivyo, mwenye busara hutubia mapema kabla ya wakati wa adhabu kufika.
• Aya inatuonya dhidi ya kuchelewa kutubia na kudumu katika dhambi, kwani adhabu ya Mwenyezi Mungu inaweza kuja ghafla na kukiri wakati huo hakutasaidia.
• Inatufundisha kwamba kudhulumu nafsi zetu kwa kumkanusha Mwenyezi Mungu na kufanya maasi ni sababu ya hasara kubwa, na kila mtu anapaswa kujichunguza na kurejea kwa Mwenyezi Mungu kabla ya wakati wa mwisho kufika.
• Aya inaonyesha rehema ya Mwenyezi Mungu kwa kutupa fursa ya toba kabla ya adhabu, na hivyo tunapaswa kutumia fursa hii kwa kujikurubisha kwa Mwenyezi Mungu kwa amali njema na kuacha maasi.