Sura Al-Anbija — Werset 14

Znaczenie słów:

• يَا وَيْلَنَا – „biada nam”, „o nasza zgubo” – okrzyk wyrażający skrajne przerażenie, żal i rozpacz z powodu nadchodzącej kary.
• ظَالِمِينَ – „krzywdzącymi”, „niesprawiedliwymi” – tymi, którzy przekroczyli granice względem siebie samych i względem Boga.

Tłumaczenie i wyjaśnienie:

Kiedy kara Boża spadła na ludy, które odrzucały posłańców i trwały w niewierze, a znaki zagłady stały się dla nich nieuniknione, nie mieli już żadnej wymówki ani drogi ucieczki. Wówczas, w obliczu nieuchronnej klęski, wyrwało się z ich ust jedynie wyznanie winy: „Biada nam! Zaprawdę, byliśmy krzywdzącymi”. Było to przyznanie się do własnego grzechu – do tego, że sami wyrządzili sobie krzywdę poprzez niewiarę w Boga i lekceważenie Jego znaków. Jednak to wyznanie przyszło za późno – w momencie, gdy nie mogło już niczego zmienić ani odwrócić kary. Nie było to szczere nawrócenie płynące z pokory, lecz jedynie wyraz rozpaczy i beznadziei, gdy zobaczyli, że ratunek jest już niemożliwy. W ten sposób Bóg ukazuje, że ci, którzy odrzucają prawdę, w końcu uznają swój błąd, lecz uznanie to nie przyniesie im żadnej korzyści, ponieważ nadeszło wtedy, gdy wyrok został już przesądzony.

Korzyści i wnioski płynące z wersetu:

• Człowiek powinien przyznawać się do swoich błędów i prosić o przebaczenie, zanim będzie za późno – w życiu doczesnym, gdy drzwi skruchy są jeszcze otwarte.
• Pokora i wyznanie winy są cenne tylko wtedy, gdy płyną z serca i wiążą się z powrotem do Boga, a nie wtedy, gdy są wymuszone przez strach przed karą.
• Werset ostrzega przed zwlekaniem z nawróceniem i pokazuje, że ignorowanie ostrzeżeń Bożych prowadzi do zguby.
• Ukazuje sprawiedliwość Boga – nikt nie zostanie ukarany bez przyczyny, a ci, którzy krzywdzą siebie swoją niewiarą, poniosą konsekwencje swoich czynów.
• Zachęca do refleksji nad własnym postępowaniem i do korzystania z daru życia, zanim nadejdzie godzina, w której żal i skrucha nie będą już przyjęte.