ซูเราะฮฺ อัล-อัมบิยาอ์ — อายะฮฺ 14

คำอธิบายคำศัพท์:

• يَا وَيْلَنَا : คำว่า "วิล" (الويل) หมายถึง ความหายนะ ความพินาศ หรือการลงโทษอันหนักหน่วง คำพูดนี้เป็นการร้องเรียกความหายนะให้มาประสบแก่ตนเอง เป็นสำนวนที่ชาวอาหรับใช้เมื่อประสบกับภัยพิบัติร้ายแรง
• ظَالِمِينَ : ผู้ที่อธรรม หมายถึงผู้ที่วางสิ่งต่าง ๆ ไว้ผิดที่ผิดทาง คือปฏิเสธศรัทธาต่ออัลลอฮ์ และทำบาปต่อพระองค์

การตีความหมาย (อรรถาธิบาย):

เมื่อการลงโทษของอัลลอฮ์ได้มาถึงหมู่ชนที่ดื้อรั้นเหล่านั้น และพวกเขาได้เห็นความหายนะกำลังจะเกิดขึ้น พวกเขาจึงไม่มีคำตอบใด ๆ นอกจากการยอมรับความผิดของตนเอง พวกเขากล่าวว่า "โอ้ความหายนะของเราเอ๋ย! แท้จริงเราเคยเป็นผู้อธรรม" พวกเขายอมรับว่าตนเองได้อธรรมต่อตัวเองด้วยการปฏิเสธศรัทธา การตั้งภาคีต่ออัลลอฮ์ และการทำตามความใคร่ใฝ่ต่ำของตน โดยละเลยต่อสาสน์ของบรรดาศาสนทูต

แต่การยอมรับผิดในเวลานั้นไม่เกิดประโยชน์อันใดอีกต่อไป เพราะมันเป็นการยอมรับที่เกิดขึ้นหลังจากที่การลงโทษได้มาถึงแล้ว มิใช่การยอมรับที่เกิดจากความสำนึกผิดอย่างแท้จริงเพื่อกลับตัวกลับใจก่อนที่ภัยจะมาถึง พวกเขาจึงต้องเผชิญกับผลกรรมที่ตนได้ก่อไว้

บทเรียนและข้อคิดที่ได้รับ:

1. การยอมรับความผิดจะต้องกระทำในเวลาที่การยอมรับนั้นยังมีประโยชน์ กล่าวคือ ก่อนที่การลงโทษจะมาถึง ส่วนการยอมรับหลังจากเห็นความหายนะแล้วนั้นไม่เป็นที่ยอมรับ และไม่ช่วยให้พ้นจากการลงโทษได้
2. การอธรรมต่อตนเองเป็นบาปที่ร้ายแรงที่สุดประการหนึ่ง เพราะมันหมายถึงการทำลายชีวิตของตนเองทั้งในโลกนี้และโลกหน้า
3. มนุษย์ควรเร่งรีบในการกลับตัวกลับใจ (เตาบะฮ์) สู่พระเจ้าของตนก่อนที่ความตายหรือการลงโทษจะมาถึง เพราะเมื่อถึงเวลานั้นประตูแห่งการกลับใจจะถูกปิดลง
4. ความเมตตาของอัลลอฮ์นั้นกว้างใหญ่ไพศาล พระองค์ทรงเปิดโอกาสให้บ่าวของพระองค์กลับตัวได้ตลอดเวลาในขณะที่ยังมีชีวิตอยู่ ดังนั้นผู้ใดที่ตระหนักถึงความผิดพลาดของตน ก็จงรีบกลับสู่พระองค์ด้วยความสำนึกผิดอย่างจริงใจ
5. การรำลึกถึงความหายนะและผลของการทำบาปช่วยให้หัวใจตื่นตัว และช่วยให้มนุษย์หลีกเลี่ยงการทำสิ่งที่นำไปสู่ความพินาศ