Anbiyo surasi — Oyat 14

Kalima ma'nolari:

• Voy – halokat, falokat, azob.
• Zolim – o‘z nafsiga va Allohning amriga zulm qiluvchi, haddan oshuvchi.

Tafsir:

Azob-uqubat tushgan paytda, ularga hech qanday najot yo‘li qolmaganida, gunohlarini tan olishdan boshqa iloj topmadilar. Ular o‘zlariga qarab: "Ey halokatimiz, ey falokatimiz! Biz, albatta, zolimlardan bo‘ldik", – dedilar. Ya'ni, ular o‘zlarining kufrlari, shirk va gunohlari bilan o‘z jonlariga zulm qilganliklarini e'tirof etdilar. Lekin bu iqror (tan olish) ularga hech qanday foyda bermadi, chunki bu tan olish azob tushgandan keyin, tavba qilish eshigi yopilgan paytda yuz berdi. Ular o‘z gunohlarini tan olishga majbur bo‘ldilar, ammo bu iqror ularni azobdan qutqara olmadi.

Foydalar:

1. Gunoh qilishda davom etish va tavba qilishni kechiktirish insonni halokatga olib boradi. Tavba qilish uchun azob tushishini kutmaslik kerak.
2. Inson o‘z gunohini tan olishi – bu iymonning bir qismi, lekin tan olish azobdan oldin bo‘lishi kerak, azob tushgandan keyingi tan olish foyda bermaydi.
3. Zulm – o‘z nafsiga ham, boshqalarga ham, eng avvalo Allohga qarshi qilingan gunohdir. Har bir gunoh – o‘z joniga zulmdir.
4. Allohning rahmati keng, U bandalarining tavbasini qabul qiladi, lekin bu tavba hayot paytida va azob kelishidan oldin bo‘lishi shart.