Аль-Анбия сүрәсе — Аять 14

Сүзләрнең мәгънәләре:

• يَا وَيْلَنَا — "әй, һәлакәтебез!" яки "әй, кайгы-хәсрәтебез!" Бу сүзләр белән кеше үзенең бәла-казасын, хәсрәтен белдерә.
• ظَالِمِينَ — залимнәр, үзләренә золым итүчеләр, ягъни гөнаһ кылучылар.

Аять тәфсире:

Әүвәлге аятьләрдә Аллаһы Тәгаләнең ґәзабы килгәндә, залимнәрнең качарга тырышулары һәм аларга "кайтыгыз!" дип әйтелүе хәбәр ителә. Ә менә бу аятьтә аларның хәле тасвирлана: ґәзабны күргәч, аларның башка сүз әйтергә көчләре калмый, тик үзләренең гөнаһларын тану гына кала. Алар: "Әй, һәлакәтебез! Без чыннан да залимнәр идек" — дип әйтәләр. Ягъни алар үзләренең Аллаһка карышы килеп, аның аятьләрен инкяр итүләре белән үзләренә золым итүләрен, үзләрен һәлакәткә ташлауларын аңлыйлар. Ләкин бу тану аларга инде файда бирми, чөнки ґәзаб килгәннән соң тәүбә итү кабул ителми. Бу аять аларның ґәзаб вакытында гына түгел, ә инде ахирәттә дә шулай дип әйтәчәкләрен күрсәтә, ләкин ул вакытта бу тану аларны коткара алмаячак.

Аятьтән алынган гыйбрәтләр:

1. Кеше гөнаһ кылып, Аллаһы Тәгаләнең чикләрен үткәндә, ул барыннан да элек үзенә золым итә, үзенә зарар китерә.
2. Ґәзаб килгәнче тәүбә итү — мөһим, чөнки ґәзаб килгәннән соң тәүбә кабул ителми. Шуңа күрә һәркем гөнаһларыннан вакытында тукталырга һәм Аллаһка кайтырга тиеш.
3. Залимнәрнең ґәзаб вакытында үз гөнаһларын танулары — аларның ґәзабын арттыра торган хәсрәт чыганагы, чөнки алар үзләренең хәлләрен аңлыйлар, ләкин инде кире кайта алмыйлар.
4. Бу аять мөэминнәргә Аллаһы Тәгаләнең рәхмәтен бәяләргә өйрәтә: Аллаһ безгә тәүбә ишекләрен ачык калдырган, без һәрвакыт аңа кайтып, ярлыкау сорарга мөмкинлек алабыз.