Surat Al-Anbiya — Ayat 14

1. Tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• يَا وَيْلَنَا (yaa wailanaa): "Dhuh cilaka kita", "aduh kacilakan kita", yaiku tetembungan kanggo ngetokake rasa getun lan susah banget.
• ظَالِمِينَ (zhaalimiin): "wong-wong kang padha nganiaya", tegese wong kang nglakoni tumindak salah, utamane marang awake dhewe.
• إِنَّا (innaa): "satemene kita", tembung kanggo nguatake ukara.

1. Tafsir ayat:

Nalika para wong kang padha nglakoni kafir lan tumindak ala padha ngadhepi azab lan siksa saka Allah, ora ana liya kajaba mung padha ngucap: "Dhuh cilaka kita, satemene kita iki wis padha nganiaya awake dhewe." Padha ngakoni kaluputane, nanging pangakuan iku wis ora ana gunane maneh, amarga wektune wis kliwat lan azab wis teka. Padha ngakoni yen kafire marang Allah iku dadi sebabe cilaka lan kapitunan kang gedhe tumrap awake dhewe.

1. Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangake marang kita supaya enggal-enggal ngakoni kaluputan lan mratobat marang Allah sakdurunge wektu tobat wis ora ana gunane.
• Ngelengake yen tumindak ala lan kafir iku sejatine nganiaya awake dhewe, dudu mung marang wong liya.
• Ngajak kita supaya tansah ngrumangsani kekurangan lan ora gumedhe, amarga pangakuan ing akhirat iku wis ora ana paedahe.
• Nuduhake yen Islam iku agama kang ngutamakake tobat lan perbaikan diri, mula ayo padha nyedhaki Al-Qur'an lan nglakoni piwulange kanthi bungah lan ikhlas.