Surja El-Enbija — Ajet 15

Kuptimet e fjalëve:

• "Davaahum" (دَعْوَاهُمْ): thirrja e tyre, pra lutja dhe thirrja që e përsëritnin.
• "Hasyydan" (حَصِيدًا): si të korrat e prera, që nënkupton shkatërrimin e plotë dhe vdekjen.
• "Khamidiyn" (خَامِدِينَ): të shuar, të vdekur, pa asnjë lëvizje apo shenjë jete, si zjarri që fiket.

Tefsiri i Ajetit:

Pas shkatërrimit të popujve të mëparshëm që përgënjeshtruan të dërguarit e tyre, Allahu i Lartësuar tregon se ata, kur e panë dënimin duke u afruar, filluan të pranojnë gabimin e tyre dhe të thërrasin kundër vetes së tyre me fjalët: "Të mjerët ne!" Ata vazhduan ta përsërisnin këtë thirrje dhe pranim të padrejtësisë së tyre, derisa Allahu i bëri ata si të korrat që priten me drapër — të vdekur, të shuar, pa asnjë lëvizje. Kjo ishte fundi i tyre pasi refuzuan të besojnë dhe vazhduan në kokëfortësinë e tyre.

Ky ajet përmban një paralajmërim të qartë për të gjithë ata që vazhdojnë të përgënjeshtrojnë të dërguarin e Allahut, Muhamedin (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të), që të mos vazhdojnë në rrugën e gabuar, sepse mund t'i godasë i njëjti dënim që i goditi popujt e mëparshëm.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Pendimi dhe pranimi i gabimit duhet të bëhet para se të vijë dënimi, sepse pendimi pas zbritjes së dënimit nuk pranohet.
2. Allahu është i drejtë në gjykimin e Tij dhe nuk e shkatërron asnjë popull pa i dhënë më parë argumente dhe paralajmërime.
3. Thirrja e popujve të shkatërruar "të mjerët ne!" është dëshmi se ata e njohën të vërtetën, por shumë vonë, kur pendimi nuk kishte më dobi.
4. Fuqia e Allahut është e plotë; Ai i shkatërron popujt tërësisht në një çast, si të korrat që priten, gjë që tregon madhështinë e Tij dhe dobësinë e krijesave.
5. Ky ajet na mëson të nxitojmë drejt besimit dhe veprave të mira para se të na vijë fundi, dhe të mos e shtyjmë pendimin për më vonë.