Sure Enbiyâ — Ayet 15

Kelime Anlamları:

• Femâ zâlet: Devam etti, kesilmedi.
• Tilke: O (söz/çağrı).
• Da'vâhum: Onların çağrısı, yalvarışı, sözleri.
• Hasîden: Biçilmiş ekin gibi kökünden koparılmış, helâk edilmiş.
• Hâmidîn: Sönmüş, hareketsiz, cansız kalmış.

Tefsir:

Bu âyet, azaba uğrayan önceki milletlerin son hallerini tasvir etmektedir. Onlar, başlarına gelen belâ ve musibetler karşısında çaresiz kalıp "Eyvah bize! Gerçekten biz zalimlerdik" diyerek günahlarını itiraf etmişler ve kendi aleyhlerine beddua etmişlerdi. İşte bu itiraf ve pişmanlık dolu sözleri, onların son nefeslerine kadar dillerinden düşmemiş, bu çağrıları kesintisiz sürmüştür. Nihayet onları, kökünden biçilmiş ekin gibi yeryüzünden süpürüp atmış, ateşin sönüp kül olduğu gibi onları da sessiz, hareketsiz, cansız bir hâle getirmişizdir. Artık ne bir sesleri, ne bir kıpırtıları, ne de bir yardım çığlıkları kalmıştır.

Bu âyet, ibret verici bir uyarıdır. Ey insanlar! Bu azap ve helâk, yalnızca geçmiş kavimlere mahsus değildir. Allah'ın sünneti değişmez. Kim Peygamber Efendimiz'i (sallallahu aleyhi ve sellem) yalanlar ve hakka karşı direnirse, onların başına gelenler onun da başına gelebilir. Öyleyse bu kıssalardan ders alalım; gaflet uykusundan uyanıp Rabbimize yönelelim. Zira pişmanlık, azabı gördükten sonra değil, fırsat varken, tövbe kapısı açıkken olmalıdır. Allah'ın rahmeti geniştir; kul, günahı ne kadar büyük olursa olsun, samimiyetle tövbe edip O'na dönerse, Allah onu affeder ve helâk etmez. Ancak inkârda ve zulümde ısrar etmek, helâke davetiye çıkarmaktır. Rabbimiz bizleri, azabı görmeden önce uyananlardan ve O'na sığınanlardan eylesin.