Сураи Аль-Анбия — Оят 22

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• آلِهَةٌ: ҷамъи "илоҳ" аст, яъне маъбудҳо, худоҳои бардурӯғ.
• إِلَّا: дар ин ҷо ба маънои "ғайр", яъне "ба ғайр аз".
• لَفَسَدَتَا: ҳатман фосид мешуданд, вайрон мешуданд, низоми онҳо халал меёфт.
• فَسُبْحَانَ: пас пок ва муназзаҳ аст.
• الْعَرْشِ: Арш — бузургтарин махлуқи Худованд, ки мамлакати Ӯро нишон медиҳад.
• يَصِفُونَ: тавсиф мекунанд, васф мекунанд.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин ояти карима далели равшани ягонагии Худро баён мекунад. Мефармояд: агар дар осмонҳо ва замин ба ғайр аз Аллоҳи Ягона маъбудҳои дигаре мебуданд, ки корҳои онҳоро идора мекарданд, он гоҳ осмонҳо ва замин ҳатман вайрон мешуданд ва низоми онҳо халал меёфт. Зеро чун якчанд илоҳ вуҷуд дошта бошад, ҳар яке хоҳиши худро мехоҳад ва байни онҳо ихтилоф ва рақобат ба вуҷуд меояд, ва ин боиси харобӣ ва нобудшавии тамоми офариниш мегардад. Аммо воқеият ин аст, ки осмонҳо ва замин бо низоми бениҳоят дақиқ ва муназзам идора мешаванд ва ин далели он аст, ки Идоракунандаи онҳо Ягона аст ва шарике надорад.

Пас Худованди бузургвор худро аз он чӣ ки кофирон ва мушрикон ба Ӯ нисбат медиҳанд, пок ва муназзаҳ мегардонад. Онҳо ба Ӯ шарикҳо қоил мешаванд ва суханони ботил мегӯянд, ҳол он ки Ӯ Парвардигори Арш аст — бузургтарин махлуқи Ӯ, ки ҳамаи махлуқот тобеи он аст. Пок аст Аллоҳ аз он чӣ ки онҳо васф мекунанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Ин оят далели равшан ва соддаи ягонагии Худованд аст, ки ҳар инсоне бо андаке тафаккур метавонад онро дарк кунад.
• Низоми дақиқи олам — аз гардиши сайёраҳо то сохти бадани инсон — ҳама гувоҳӣ медиҳанд, ки ин олам як Идоракунандаи Ягона дорад.
• Ин оят моро водор мекунад, ки ба бузургии Худованд андеша кунем ва Ӯро аз ҳар гуна нуқсон ва шарик пок бидонем.
• Қуръони Карим бо далелҳои ақлӣ ва мантиқӣ ба дилҳо роҳ меёбад ва инсонро ба сӯи ҳақиқат ҳидоят мекунад.
• Ҳар касе, ки бо дили кушод ба ин оятҳо бингарад, мебинад, ки ислом дини ақл ва тафаккур аст, на дини хуррофот ва беасосӣ.
• Пок донистани Худованд аз сифатҳои нолоиқ ва суханони ботил — вазифаи ҳар муъмин аст, то дили худро аз шакку шубҳа пок нигоҳ дорад.