Сураи Аль-Анбия — Оят 21

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— «أَمِ»: ҳарфи истифҳом буда, ба маънои «бал» (балки) меояд ва барои инкор ва рад кардани амали онҳо истифода шудааст.

— «اتَّخَذُوا»: гирифтанд, ихтиёр карданд.

— «آلِهَةً»: ҷамъи «илоҳ» — маъбудҳо, худоёни сохта.

— «مِّنَ الْأَرْضِ»: аз замин, яъне аз ҷинси заминӣ ва моддӣ.

— «يُنشِرُونَ»: зинда мегардонанд, эҳё мекунанд (мақсуд эҳёи мурдагон аст).

1. Тафсири оят:

Оё ин мушрикон ба ҷои Аллоҳи Ягона маъбудҳое аз замин ихтиёр кардаанд, ки худ махлуқ ва оҷизанд? Оё онҳо метавонанд мурдагонро зинда гардонанд? Ҳаргиз! Ин маъбудҳои сохта на метавонанд касеро эҳё кунанд ва на метавонанд ба касе марг диҳанд. Пас чӣ гуна онҳоро ба ҷои Аллоҳи Таъоло парастиш мекунанд, дар ҳоле ки аз соддатарин кори илоҳӣ — зинда гардондани мурдагон — оҷизанд?

Ин оят ботил будани ширкро бо далели равшан исбот мекунад: маъбуди ҳақиқӣ бояд қодир ба эҳё ва мирандан бошад, вале бутҳо аз ин кор оҷизанд. Пас онҳо ҳеҷ гоҳ сазовори парастиш нестанд. Ин сухан дар ҳаққи мушрикон сарзаниш ва танбеҳи сахт аст, то онҳо аз роҳи гумроҳӣ ба роҳи рост баргарданд.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят бандаро ба тавҳид ва яктоии Аллоҳи Таъоло ҳидоят мекунад ва ботил будани ширкро равшан месозад.

— Қудрати Аллоҳи Таъоло дар эҳёи мурдагон ва ҳисобу китоби рӯзи қиёмат собит мешавад, ки ин барои ҳар муъмин сабаби устувории имон аст.

— Оят инсонро водор мекунад, ки дар интихоби маъбуд ва роҳи ҳаёт бодиққат бошад ва танҳо ба Аллоҳи Ягона такя кунад.

— Дар он ибрат аст, ки ҳар чизе ғайр аз Аллоҳ оҷиз ва нотавон аст, ва ин ба дили банда оромиш ва боварӣ мебахшад.

— Ин оят муҳаббати инсонро ба Қуръони Карим зиёд мекунад, зеро бо далелҳои равшан ва мантиқи қатъӣ ҳақро аз ботил ҷудо месозад ва роҳи наҷотро нишон медиҳад.