Сураи Аль-Анбия — Оят 26

1. Маънои калимаҳо:

• اتَّخَذَ: гирифт, ихтиёр кард.
• وَلَدًا: фарзанд.
• سُبْحَانَهُ: пок аст Ӯ, аз ҳар айбу нуқсон пок ва муназзаҳ аст.
• عِبَادٌ: бандагон, ҷамъи «абд».
• مُّكْرَمُونَ: гиромӣдошташудагон, иззат ва кароматёфтагон.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят аз гуфтори ботили мушрикон хабар медиҳад, ки онҳо мегуфтанд: «Аллоҳи Раҳмон фарзанд гирифтааст». Онҳо гумон мекарданд, ки фариштагон духтарони Худоянд ва онҳоро фарзандони Ӯ мешумурданд. Худованд аз ин гуфтори ноҳақ ва дурӯғ пок аст ва муназзаҳ мебошад. Сипас Ҳақ таъоло ҳақиқатро баён мекунад, ки фариштагон фарзанди Худо нестанд, балки бандагони гиромӣ ва мукаррами Ӯ ҳастанд, ки дар назди Ӯ ҷойгоҳи баланд доранд ва ба тоъату ибодат махсус гардонида шудаанд. Онҳо бандагони фармонбардор буда, ҳеҷ сухане намегӯянд, магар он чи Парвардигорашон фармон диҳад, ва ҳеҷ амале анҷом намедиҳанд, магар бо иҷозати Ӯ. Ин оят раддия ва такзибест бар гуфтори онҳое, ки фариштагонро духтарони Худо мепиндоштанд. Зеро бандагӣ бо фарзандӣ мухолиф аст; банда ҳаргиз фарзанди соҳиби худ намешавад, чунон ки дар урфи араб маълум ва собит аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд аз ҳар гуна камбудиву нуқсон пок аст ва ба Ӯ ҳеҷ фарзанде нисбат дода намешавад.
• Фариштагон бандагони гиромии Худоянд ва ин мақоми онҳоро нишон медиҳад, на он ки онҳо фарзанди Худо бошанд.
• Ин оят моро водор мекунад, ки дар бораи Худованд танҳо ҳақро бигӯем ва аз гуфтори беасос дурӣ ҷӯем.
• Ислом дини покизагӣ ва тавҳид аст; он моро ба шинохти дурусти Худованд ва бандагони мукаррами Ӯ ҳидоят мекунад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки бандагии Худованд шараф аст ва бандагони фармонбардор дар назди Ӯ иззату каромат доранд.