Сураи Аль-Анбия — Оят 27

1. Маънои калимаҳо:

— «لَا يَسْبِقُونَهُ»: пеш намеуфтанд бар Ӯ, яъне пеш аз фармони Аллоҳ сухан намегӯянд.

— «بِالْقَوْلِ»: бо сухан, гуфтор.

— «بِأَمْرِهِ»: ба фармони Ӯ.

— «يَعْمَلُونَ»: кор мекунанд, амал менамоянд.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи бандагони муқарраби Аллоҳ — фариштагон сухан мегӯяд, ки онҳо ҳеҷ гоҳ аз фармони Парвардигори худ пеш намеуфтанд. Яъне онҳо пеш аз он ки Аллоҳ сухан гӯяд ё фармоне диҳад, худашон чизе намегӯянд ва сухане намегӯянд, балки ҳамеша тобеи фармони Ӯ ҳастанд. Онҳо танҳо он чизеро мегӯянд, ки Аллоҳ ба онҳо амр кардааст ва танҳо он корро мекунанд, ки Ӯ фармудааст. Ҳеҷ гуна корро бе иҷозати Ӯ анҷом намедиҳанд ва ҳеҷ гоҳ аз амри Ӯ сарпечӣ намекунанд. Ин сифати фариштагон далели он аст, ки онҳо бандагони фармонбардори Аллоҳ ҳастанд ва ҳеҷ гуна шарике барои Аллоҳ нестанд. Пас, онҳо на фарзанди Аллоҳ ҳастанд ва на шарики Ӯ, балки бандагони гиромӣ ва фармонбардоранд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки фармонбардорӣ ва итоат ба Аллоҳ бояд комил бошад, яъне инсон набояд дар сухан ва амал аз фармони Аллоҳ пеш уфтад.

— Фариштагон намунаи олии итоат ва фармонбардорӣ ҳастанд; мо низ бояд аз онҳо ибрат гирем ва дар ҳаёти худ фармони Аллоҳро риоя кунем.

— Ин оят исбот мекунад, ки фариштагон бандагони Аллоҳ ҳастанд, на фарзанди Ӯ ё шарики Ӯ; ин боиси тақвияти тавҳид ва поксозии эътиқод аз ботил мегардад.

— Вақте ки бандагони муқарраби Аллоҳ ин қадар фармонбардор ҳастанд, пас мо инсонҳо бояд бештар кӯшиш кунем, ки дар сухан ва амал тобеи фармони Аллоҳ бошем.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар ҳаёти рӯзмарра низ бояд пеш аз гуфтан ё кардани чизе андеша кунем, ки оё ин кор ба фармони Аллоҳ мувофиқ аст ё не.