Surat Al-Anbiya — Ayat 35

1. Tembung-tembung sing perlu dijlentrehake:

• كُلُّ نَفْسٍ : saben awak, saben makhluk sing duwe nyawa.
• ذَائِقَةُ الْمَوْتِ : bakal ngrasakake pati, mesthi nemahi mati.
• نَبْلُوكُم : Ingsun (Allah) nyoba kowe, nguji kowe.
• بِالشَّرِّ وَالْخَيْرِ : kanthi ala lan becik, kanthi susah lan seneng, kanthi kekurangan lan keluwihan.
• فِتْنَةً : minangka ujian, cobaan, lan kanggo mbuktekake.
• وَإِلَيْنَا تُرْجَعُونَ : lan marang Ingsun (Allah) kowe kabeh bakal bali.

1. Tafsir Ayat:

Saben awak sing duwe nyawa, ora preduli mukmin utawa kafir, mesthi bakal ngrasakake pati. Ora ana siji-sijia makhluk sing bisa ngindhari pati, sanajan umure dawa lan uripe kepenak. Urip ing donya iki ora liya mung minangka papan ujian lan pacoban. Allah nyoba manungsa kanthi macem-macem kahanan: kadhang kala kanthi ala, kayata susah, lara, mlarat, lan kacilakan; kadhang kala kanthi becik, kayata seneng, sehat, sugih, lan kabegjan. Kabeh iku minangka ujian kanggo mbuktekake sapa sing sabar nalika nemahi kesusahan lan sapa sing syukur nalika nemahi kabegjan. Sawise mati, kabeh manungsa bakal bali marang Allah, ora marang liyan, lan bakal diadili sarta dibales kabeh amal lakune ing donya.

1. Faedah lan Piwulang:

• Pati iku mesthi teka marang saben wong, mula kudu tansah nyiapake awake dhewe kanthi amal becik.
• Urip ing donya iki mung sedhela lan minangka papan ujian, mula aja nganti kesusu seneng banget nalika entuk kabegjan lan aja putus asa nalika nemahi kesusahan.
• Kabeh kahanan, ala utawa becik, iku saka Allah lan minangka sarana kanggo ngukur kesabaran lan rasa syukur.
• Kudu tansah eling yen pungkasane kabeh bakal bali marang Allah lan diadili, mula kudu tansah tumindak becik lan ngedohi tumindak ala.
• Ayat iki mulangake supaya ora tresna banget marang donya, amarga donya iki mung papan liwat, dene urip sing langgeng ana ing akhirat.