Сураи Аль-Анбия — Оят 35

1. Маънои калимаҳо:

• كُلُّ نَفْسٍ: Ҳар як ҷон, ҳар як шахс.
• ذَائِقَةُ الْمَوْتِ: Чошидани мара, яъне ҳатман мара хоҳад чашид.
• نَبْلُوكُم: Шуморо имтиҳон мекунем, меозмоем.
• بِالشَّرِّ وَالْخَيْرِ: Бо бадӣ ва некӣ, яъне бо сахтиву осонӣ, бо неъмату мусибат.
• فِتْنَةً: Имтиҳон, озмоиш, санҷиш.
• وَإِلَيْنَا تُرْجَعُونَ: Ва ба сӯи Мо баргардонида мешавед.

1. Тафсири оят:

Ҳар як ҷон — хоҳ мӯъмин бошад, хоҳ кофир — ҳатман мара хоҳад чашид. Ҳеҷ кас дар ин дунё ҷовидон намемонад, хоҳ умри дароз бинад, хоҳ кӯтоҳ. Пас ҳаёти дунё мақсади ниҳоӣ нест, балки ҷои гузар аст.

Сипас Худованди Мутаъол мефармояд, ки Мо шуморо дар ин ҳаёт бо чизҳои бад ва нек, бо сахтиву осонӣ, бо неъмату мусибат меозмоем. Ин озмоиш барои он аст, ки ошкор шавад, ки шумо дар вақти хушӣ ва неъмат чӣ гуна шукр мекунед ва дар вақти сахтиву мусибат чӣ гуна сабр мекунед. Ҳамаи ин ҳолатҳо воситаи имтиҳонанд, то ростқавлӣ ва имони шумо зоҳир гардад.

Дар охир Худо мефармояд, ки баъд аз мара ҳамаи шумо ба сӯи Мо баргардонида мешавед ва Мо шуморо тибқи аъмоли шумо ҷазо хоҳем дод. Ҳеҷ кас ба ҷуз Мо паноҳгоҳе надорад ва ҳисобу китоб танҳо ба дасти Мост.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят ба инсон ёдоварӣ мекунад, ки мара ҳақиқатест, ки ҳар кас онро хоҳад чашид, ва ин боиси он мегардад, ки одамӣ ба охират омодагӣ бинад.
• Худованд дунёро ҷои имтиҳон қарор додааст; ҳам неъматҳо ва ҳам мусибатҳо воситаи озмоишанд, то банда дар ҳар ҳолат Худоро ба ёд оварад.
• Сабр дар сахтиву шукр дар неъмат ду сифати муҳими мӯъмин аст, ки инсонро ба саодати дунявию ухравӣ мерасонанд.
• Бозгашт ба сӯи Худо ҳақиқатест, ки ба инсон ҳисси масъулият медиҳад ва ӯро аз бепарвоӣ нисбат ба аъмолаш бозмедорад.
• Ин оят дили инсонро ба ислом мекашад, зеро нишон медиҳад, ки Худо бандагони худро танҳо нагузоштааст, балки онҳоро дар ҳар ҳолат озмоиш мекунад ва дар охират подоши некӯкорӣ ва ҷазои бадкорӣ хоҳад дод.