Сураи Аль-Анбия — Оят 34

1. Маънои калимаҳо:

• الْخُلْدَ: ҷовидонӣ, ҳамешагӣ дар дунё мондан.
• أَفَإِن مِّتَّ: оё агар ту бимирӣ?
• الْخَالِدُونَ: ҷовидонҳо, ҳамеша зиндамондагон.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол ба Паёмбари худ (с) хитоб карда мефармояд, ки Мо ҳеҷ як инсонеро пеш аз ту ҷовидонӣ дар ин дунё надодаем. Ҳамаи одамон, аз ҷумла паёмбарон ва солеҳон, рӯзе аз ин ҷаҳон мегузаранд ва аҷал онҳоро фаро мегирад. Пас оё агар ту, эй Паёмбар, бимирӣ, онҳо (кофирон ва мухолифон) баъд аз ту ҷовидон мемонанд? Ҳаргиз чунин нест! Онҳо низ мисли дигар одамон фанопазӣр ҳастанд ва наметавонанд абадӣ дар дунё бимонанд. Ин оят ҳамчунин далелест бар он ки ҳеҷ башаре, аз ҷумла Хизр (алайҳис-салом), агар башар бошад, ҷовидонӣ надорад ва вафот кардааст.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳаёти дунё муваққатӣ аст ва ҳеҷ кас дар он ҷовидон намемонад. Ин боиси он мегардад, ки инсон ба охират ва ҳаёти ҷовидонии он ҷаҳон таваҷҷуҳ кунад.
• Оят тасаллие барои Паёмбар (с) ва мӯъминон аст, ки марги паёмбарон ва солеҳон ба маънои хотима ёфтани рисолат нест; Худованд дини худро нигаҳбонӣ мекунад.
• Ин оят моро водор мекунад, ки ба ҷои орзуи ҷовидонӣ дар дунё, ба амалҳои нек ва омодагӣ барои охират машғул шавем.
• Он инчунин исбот мекунад, ки ҳамаи одамон баробар ба марг ҳастанд ва ҳеҷ кас аз ин қонун истисно нест, ки ин ба фурӯтанӣ ва тавозуъ даъват мекунад.
• Дар ниҳоят, оят ба мо мефаҳмонад, ки танҳо Худованд ҷовидон аст ва ҳамаи махлуқот фанопазӣранд, ва ин боиси тақвияти имон ва таваккул ба Худованд мегардад.