Сураи Аль-Анбия — Оят 50

1. Маънои калимаҳо:

• ذِكْرٌ: ёдоварӣ, панд, Қуръон.
• مُبَارَكٌ: пурбаркат, серхайр, серфоида.
• أَنزَلْنَاهُ: мо онро нозил кардем, фурӯ фиристодем.
• مُنكِرُونَ: инкоркунандагон, радкунандагон.

1. Тафсири оят:

Ин Қуръоне, ки Мо бар Паёмбари худ Муҳаммад (с) нозил кардаем, ёдоварӣ ва пандест барои касе, ки мехоҳад аз он панд гирад ва ба аҳкоми он амал кунад. Он китоби пурбаркат ва серфоида аст, ки дар он хайри бисёр ва манфиати бузург мавҷуд аст. Оё шумо, эй мардуми Макка, бо вуҷуди равшанӣ ва ошкории он, инкораш мекунед ва онро рад менамоед? Ин савол барои сарзаниш ва нангин кардани онҳост.

1. Фоидаҳои оят:

• Қуръон китоби пурбаркат ва серфоида аст, ки барои тамоми инсоният роҳнамост.
• Ҳар кас аз Қуръон панд гирад ва ба он амал кунад, ба хайри бузург ноил мешавад.
• Инкор кардани Қуръон бо вуҷуди равшанӣ ва далелҳои ошкор, кори нодуруст ва сазовори сарзаниш аст.
• Қуръон барои ҳамаи давру замонҳо нозил шудааст ва то рӯзи қиёмат роҳнамои башар аст.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Қуръон рӯй орем, онро бихонем, дар он андеша кунем ва ба аҳкоми он амал намоем, то дар дунё ва охират саодатманд гардем.