Сураи Аль-Анбия — Оят 51

1. Маъонии калимаҳо:

• آتَيْنَا: додем, ато кардем.
• رُشْدَهُ: ҳидояту некӯӣ, дурустӣ ва пайравӣ ба роҳи ҳақ; дар ин ҷо маънои пайғамбарӣ ва ҳужҷати равшанро дар бар мегирад.
• مِن قَبْلُ: пеш аз ин, яъне пеш аз Мӯсо ва Ҳорун (алайҳимассалом).
• عَالِمِينَ: донандагон; Худованд ба ҳоли бандагонаш ва ба шоистагии онҳо ба хайру некӣ огоҳ аст.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол қасам ёд мекунад, ки ба Иброҳим (алайҳиссалом) ҳидояту рушд ва некӯкориро дод, ки мардумро ба он даъват мекард. Ин ҳидоят ва неъмати бузург пеш аз замони Мӯсо ва Ҳорун (алайҳимассалом) ба ӯ ато шуда буд. Худованд ӯро аз хурдӣ бо ҳужҷату далелҳои равшан бар зидди қавми худ муваффақ гардонд ва ӯро ба пайғамбарӣ шарафманд кард. Ҳамаи ин аз рӯи илми Худованд буд, ки Ӯ медонист Иброҳим (алайҳиссалом) ба ин неъматҳо сазовор ва шоиста аст. Пас Худо ба ҳоли бандагони худ доност ва ҳар касро ба андозаи шоистагиаш ато мекунад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Худованд бандагони солеҳро дар ҷавонӣ ҳам ба ҳидояту дониш сазовор мегардонад; пас набояд касе худро барои касби илму ҳидоят хурд бишуморад.
• Илми Худованд комил аст; Ӯ медонад кӣ ба неъматҳои худ шоиста аст ва ба ҳар кас ба андозаи ҳикматаш ато мекунад.
• Пайғамбарон ҳама ба роҳи ҳақ даъват мекарданд ва Иброҳим (алайҳиссалом) низ пеш аз Мӯсо ва Ҳорун (алайҳимассалом) мардумро ба ин роҳ даъват намудааст; ин ваҳдати даъвати пайғамбаронро нишон медиҳад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Худованд боварӣ дошта бошему аз Ӯ ҳидояту рушд талаб кунем, зеро Ӯ доност ва ба ҳоли мо огоҳ аст.
• Қиссаҳои пайғамбарон дар Қуръон барои тақвияти имон ва сабр дар роҳи ҳақ омӯзанда ва пандомӯзанд.