Сураи Аль-Анбия — Оят 58

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят ниёз ба шарҳ доранд:

— «Ҷузазан»: порча-порча, қитъа-қитъаи хурд, реза-реза.

— «Кабиран»: бузург, калон — дар ин ҷо бути калонтарини онҳо.

— «Лаъаллаҳум»: шояд ки онҳо, ба умеди он ки онҳо.

— «Ярҷиъун»: бармегарданд, бозмеоянд.

1. Тафсири оят:

Иброҳим (алайҳис-салом) ҳамаи бутҳои қавмашро реза-реза кард ва онҳоро порча-порчаи хурд гардонд, танҳо бути калонтарини онҳоро боқӣ гузошт. Ҳикмати ин кор он буд, ки қавм ҳангоми баргаштан ба сӯи бути калон биоянд ва аз ӯ бипурсанд, ки кӣ ин корро кардааст, то он гоҳ нотавонии бутҳо ва гумроҳии худро бибинанд ва далел бар зидди онҳо равшан гардад. Ин амали Иброҳим (алайҳис-салом) як навъ баён кардани беқудратии бутҳост: агар онҳо худо буданд, бояд худро аз шикастан ҳифз мекарданд. Ҳамчунин ин кори ӯ воситае буд барои он ки қавм ба сӯи ҳақиқат баргарданд ва бифаҳманд, ки бутҳои беҷон на метавонанд суд ё зиён расонанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Иброҳим (алайҳис-салом) бо ҳикмат ва заковат амал кардааст, на бо зӯроварӣ; ӯ мехост қавмашро ба андеша водорад, то худашон ба беасосии бутпарастӣ бирасанд.

— Қуръон ҳатто ҳодисаҳои таърихиро бо услуби равшан ва пурмаъно баён мекунад, то инсонҳо аз онҳо ибрат гиранд.

— Ин оят моро тарбия мекунад, ки дар роҳи ҳақ бояд сабр ва ҳикмат дошта бошем ва мардумро бо далел ва мантиқ ба сӯи ростӣ даъват кунем.

— Ҳамчунин ин оят собит мекунад, ки бутҳо ва ҳар чизе, ки ғайри Худо парастиш шавад, нотавонанд ва наметавонанд ба касе кӯмак ё зарар расонанд; танҳо Аллоҳи Ягона қодир ва тавоно аст.

— Ин ҳодиса ба мо меомӯзад, ки барои ҳифзи тавҳид ва покии эътиқод бояд ҳикматомез ва боандеша амал кунем, то дили мардум ба сӯи ҳақиқати ислом ҷалб шавад.