Сураи Аль-Анбия — Оят 59

1. Маънои калимаҳо:

• آلِهَتِنَا — "худоёни мо", яъне бутҳое, ки онҳо ба ҷои Худои ягона парастиш мекарданд.
• الظَّالِمِينَ — "ситамгарон", яъне касоне, ки ҳуқуқро поймол мекунанд ва аз ҳадди худ мегузаранд.

1. Тафсири оят:

Вақте ки қавми Иброҳим (алайҳис-салом) ба шаҳр баргаштанд ва диданд, ки бутҳояшон шикаста ва хор шудаанд, аз якдигар пурсиданд: "Кӣ ин корро бо худоёни мо кардааст? Ҳамоно ӯ аз ситамгарон аст!" Онҳо ин корро зулм ҳисобиданд, зеро ба гумони худ касе ба бутҳое, ки ба андешаи онҳо эҳтиром ва таъзим сазовор буданд, беҳурматӣ кардааст. Ҳамин тавр, онҳо шикастани бутҳоро ҷиноят ва зулм номиданд, ҳол он ки худи онҳо бо парастиши сангҳои беҷон ба Худои ягона зулм мекарданд.

1. Фоидаҳо аз ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҷоҳилони замонҳои гуногун ҳақиқатро ворона дарк мекунанд: онҳо зулми бузургро — ширк ва парастиши бутҳоро — зулм намешумурданд, балки шикастани бутҳоро зулм меҳисобиданд.
• Аз ин оят мефаҳмем, ки Иброҳим (алайҳис-салом) бо далели равшан ва амали ҳикматомез ба муқобили ширк мубориза бурдааст, то ҳақиқатро ба қавми худ нишон диҳад.
• Ин оят моро водор мекунад, ки андеша кунем: оё мо низ чизеро ба ҷои Худо парастиш намекунем? Оё дили мо ба мол, мақом ё ҳавои нафс вобаста нест?
• Қуръон ҳамеша моро ба тавҳид — парастиши Худои ягона — даъват мекунад ва ин оят сабақест барои онҳое, ки мехоҳанд ҳақиқатро бибинанд ва аз роҳи гумроҳӣ баргарданд.
• Инчунин ин оят ба мо меомӯзад, ки дар роҳи ҳақ бояд устувор бошем, ҳамчунон ки Иброҳим (алайҳис-салом) буд, ва аз суханони ноҳаққи мардум натарсем.