سوره انبیا — آیه 6

معانی کلمات:

• قَرْيَةٍ: شهر یا آبادی که ساکنان آن به صورت جمعی زندگی میکنند؛ در اینجا منظور اهل آن سرزمین است.
• أَهْلَكْنَاهَا: نابود و هلاک کردیم آنان را به سبب تکذیبشان.
• أَفَهُمْ: آیا اینها (کفار قریش) پس از دیدن معجزات، ایمان میآورند؟ (استفهام انکاری)

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه به مشرکان مکه که با لجاجت، معجزات پیشنهادی خود را از پیامبر اکرم (صلیاللهعلیهوآلهوسلم) طلب میکردند، پاسخ میدهد که سنت الهی در میان امتهای پیشین چنین بوده است: هیچ قوم و آبادیای نبود که از رسول خود معجزات خاصی را درخواست کند و آن معجزه به آنان داده شود، سپس ایمان بیاورد؛ بلکه همگی پس از دیدن آن معجزات، تکذیب کردند و به همین سبب خداوند آنان را هلاک و نابود ساخت. حال آیا این مشرکان قریش که همانند گذشتگان، معجزات را بهانه قرار میدهند، اگر معجزهی مورد نظرشان بیاید، ایمان خواهند آورد؟ هرگز! آنان نه تنها ایمان نمیآورند، بلکه به سبب سرکشی و عنادشان مستحق عذاب و هلاکتاند، ولی خداوند به دلیل ارادهی خویش، عذاب استیصال را از این امت برداشته و آنان را مهلت داده است تا شاید بازگردند.

فواید و درسهای آیه:

• ایمان واقعی نه به دیدن معجزات، بلکه به تسلیم قلبی و پذیرش حق است؛ چهبسا کسانی که با دیدن بزرگترین نشانهها باز هم انکار کردند.
• سنت الهی بر این جاری شده که تقاضای معجزه از روی لجاجت و عناد، نه تنها مایهی هدایت نیست، بلکه زمینهساز عذاب و نابودی است.
• مهلت و فرصتی که خداوند به این امت داده، نشانهی رحمت و لطف اوست؛ پس باید از این فرصت برای توبه و ایمان بهره برد و مانند گذشتگان، با بهانهجویی، نعمت را به نقمت تبدیل نکرد.
• پیامبر اسلام (صلیاللهعلیهوآلهوسلم) با معجزهای جاودان یعنی قرآن کریم مبعوث شده است؛ پس سزاوار است انسان با تدبر در آن، ایمان آورد و از درخواستهای بیجا که نشانهی عدم تسلیم است، پرهیز کند.