Sura Al-Anbija — Werset 60

Znaczenie słów:

• Fatā (فَتًى) – młody człowiek, chłopiec.
• Yadkuru-hum (يَذْكُرُهُمْ) – wspomina ich (w złym świetle), krytykuje ich, mówi o nich źle.

Tafsir (wyjaśnienie) wersetu:

Kiedy ludzie zgromadzili się wokół zniszczonych bożków i zaczęli się zastanawiać, kto dokonał tego czynu, ci, którzy wcześniej słyszeli wypowiedź młodego człowieka imieniem Ibrahim, powiedzieli: „Słyszeliśmy młodzieńca, który wspominał wasze bóstwa w złym świetle, krytykował je i zapowiadał, że wyrządzi im krzywdę. Nazywa się on Ibrahim”. Była to aluzja do wcześniejszej wypowiedzi Ibrahima, kiedy to przysiągł: „Na Boga! Z pewnością uczynię coś z waszymi bożkami, gdy odejdziecie” – co było zapowiedzią tego, co uczynił, rozbijając ich posągi. Mówiący nie oskarżali go wprost, lecz wskazali na niego jako na osobę, która mogła tego dokonać, pozostawiając ostateczny osąd innym.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Odwaga w mówieniu prawdy – Ibrahim nie bał się publicznie krytykować fałszywych bóstw, nawet w społeczeństwie pogrążonym w bałwochwalstwie. Uczy nas to, że prawda musi być głoszona bez względu na okoliczności.
2. Mądrość w postępowaniu – Ibrahim nie przyznał się wprost do czynu, lecz pozostawił ludziom możliwość refleksji, co pokazuje, że w szerzeniu prawdy można stosować mądre i przemyślane metody.
3. Siła młodości w służbie wierze – Ibrahim był młodym człowiekiem, a mimo to dokonał wielkiego dzieła. To dowód, że młodość nie jest przeszkodą w byciu bohaterem prawdy i obrońcą monoteizmu.
4. Skuteczność argumentu – zniszczenie bożków było namacalnym dowodem na ich bezsilność, co skłoniło ludzi do myślenia i otworzyło im drogę do poznania prawdy o jedynym Bogu.
5. Troska o czystość wiary – czyn Ibrahima uczy nas, że należy dążyć do oczyszczenia religii ze wszystkich form bałwochwalstwa i fałszywych praktyk, nawet jeśli wymaga to wielkiego poświęcenia.