Surat Al-Anbiya — Ayat 60

1. Tetembungan kang perlu dimangerteni:

• فَتًى (fatan): wong enom, nom-noman.
• يَذْكُرُهُمْ (yadzkuruhum): nyebut-nyebut marang para brahala mau, nanging ing kene tegesé nyebut kanthi cara ngèlèk-èlèk utawa nyacad.
• يُقَالُ لَهُ (yuqālu lahu): diarani, jenengé.

1. Tafsiré ayat:

Wong-wong kafir Quraisy kang padha krungu omongané Nabi Ibrahim mau padha matur: "Aku krungu ana nom-noman sing nyebut-nyebut brahala-brahala iki kanthi cara nyacad lan ngèlèk-èlèk, jenengé Ibrahim. Kayaké dhèwèké iki sing ngrusak brahala-brahala mau." Wong-wong mau banjur ngandhakaké menawa Ibrahim iku nom-noman sing wani nyalahaké lan ngremehaké sesembahané wong-wong mau, mula padha ngira yèn dhèwèké sing nindakaké panggawéan ngrusak brahala-brahala iku.

1. Piwulang kang bisa dijupuk:

• Wong sing ngugemi bebener mesthi ana waé sing ngelingi lan ngakoni, sanajan kahanané lagi kalah utawa dhewekan.
• Kejujuran lan kawicaksanané Nabi Ibrahim nalika isih enom dadi tuladha, yèn umur enom dudu alangan kanggo ngugemi agama lan mbela kebeneran.
• Ayat iki mulangaké yèn saben tumindak becik lan keberanian mbela agama bakal kacathet lan dieling-eling, mula aja wedi ngugemi bebener.
• Wong-wong kafir mau padha ngakoni dhéwé yèn Ibrahim iku wong sing nyebut brahala-brahala kanthi cara nyacad, tegesé bebeneré agama tauhid iku wis cetha, mung baé atiné padha wangkot.
• Dadi panggugah kanggo kita supaya tansah kendel ngomongaké bebener lan ora wedi marang cacad-cacadé wong liya, amarga Allah tansah njaga agama-Né.