Сураи Аль-Анбия — Оят 60

1. Маънои калимаҳо:

— «فَتًى»: ҷавон, наврас.

— «يَذْكُرُهُمْ»: онҳоро бад мегӯяд, айбҷӯӣ мекунад.

— «يُقَالُ لَهُ»: номаш чунин аст, ӯро бо ин ном мешиносанд.

1. Тафсири оят:

Онҳое, ки суханони Иброҳимро шунида буданд, гуфтанд: «Мо ҷавонеро шунидем, ки бутҳои шуморо бад мегуфт ва онҳоро накуҳиш мекард; номаш Иброҳим аст». Онҳо гумон доштанд, ки ҳамин ҷавон ҳамон касест, ки бутҳоро шикастааст. Ин гуфтор аз он ҷо сарчашма мегирад, ки Иброҳим пештар қасам хӯрда буд, ки ба бутҳо макр мекунад ва онҳоро нест мекунад. Пас мардум аз суханони ӯ пай бурданд, ки ин кор аз ҷониби ҳамон ҷавон содир шудааст.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҳақиқат дер ё зуд ошкор мешавад ва сухани ҳақ, ҳатто аз забони як ҷавони танҳо, дар дили мардум нақш мебандад.

— Аз он омӯзем, ки даъвати ба сӯи ҳақ ва мубориза бо ширку бутпарастӣ кори бузургест, ки Худованд онро дар таърих сабт мекунад.

— Иброҳим (алайҳис-салом) намунаи ҷавони шуҷоъ ва ростқавл аст, ки аз ҳақ натарсид ва танҳо ба Худо такя кард; ин барои ҷавонони имрӯза ибрат аст.

— Оят моро ба сӯи он ҳидоят мекунад, ки қудрати Худо болотар аз ҳилаву найранги душманон аст ва Ӯ ҳақро пирӯз мегардонад.

— Ин ҳикоя дили моро ба ислом ва Қуръон гарм мекунад, зеро Қуръон таърихи паёмбаронро бо ростӣ ва ҳикмат баён мекунад ва барои ҳамаи наслҳо сабақи зиндагӣ мебошад.