Сураи Аль-Анбия — Оят 66

1. Маънои калимаҳо:

— «أَفَتَعْبُدُونَ»: оё мепарастед?

— «مِن دُونِ اللَّهِ»: ба ғайр аз Аллоҳ, яъне ҷуз Аллоҳ.

— «مَا لَا يَنفَعُكُمْ شَيْئًا»: чизе, ки ба шумо ҳеҷ суде намерасонад.

— «وَلَا يَضُرُّكُمْ»: ва ба шумо ҳеҷ зиёне намерасонад.

1. Тафсири оят:

Иброҳим (алайҳис-салом) ба қавми худ гуфт, ки онҳоро сарзаниш карда, ақли онҳоро ба ҳайрат меовард: «Оё шумо ба ҷои Аллоҳ бутонҳоеро мепарастед, ки на фоидае ба шумо мерасонанд ва на зиёне?» Яъне ин бутонҳо на метавонанд ба касе нафъ расонанд ва на метавонанд аз касе зарарро дур кунанд. Онҳо худ аз худ оҷизу нотавонанд, на барои худ фоидае ҷалб карда метавонанд ва на зарарро аз худ дур карда метавонанд. Пас чӣ гуна шумо онҳоро ба ҷои Аллоҳи Қодири Тавоно мепарастед? Ин амали шумо нишонаи он аст, ки шумо андеша намекунед ва ҳақиқатро намефаҳмед.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят моро тарбия мекунад, ки танҳо Аллоҳро парастем, зеро танҳо Ӯст, ки фоида мерасонад ва зарарро дур мекунад.

— Оят даъват мекунад ба андеша ва тафаккур дар бораи он чи мепарастем, то аз роҳи хато дур шавем.

— Ин оят нишон медиҳад, ки парастиши ғайри Аллоҳ ақлро сабук мекунад ва инсонро ба залолат мебарад.

— Оят моро водор мекунад, ки ба Аллоҳи Ягона рӯ орем ва аз Ӯ ёрӣ пурсем, зеро Ӯ ба ҳама чиз тавоност.

— Ин оят муҳаббати моро ба Ислом ва Қуръон зиёд мекунад, зеро Қуръон моро ба роҳи рост ва зиндагии пурфоида ҳидоят мекунад.