Сураи Аль-Анбия — Оят 64

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «فَرَجَعُوا»: баргаштанд, яъне ба ақлу андешаи худ баргаштанд.

— «أَنفُسِهِمْ»: худиҳо, дилу ақли худиҳо.

— «الظَّالِمُونَ»: ситамгарон, яъне касоне ки ҳақро поймол мекунанд.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Иброҳим (алайҳис-салом) бутҳоро шикаст ва мардум аз ӯ пурсиданд, ки ин корро кӣ кардааст, онҳо ба худ омаданд ва ба ақлу андешаи худ баргаштанд. Он гоҳ ба худиҳо гуфтанд: «Шумо худ ситамгаред». Яъне онҳо фаҳмиданд, ки ин бутҳо на фоида мерасонанд ва на зарар, ва онҳо ба худ ситам кардаанд, ки ин бутҳои нотавонро ба ҷои Аллоҳи ягона парастиш кардаанд. Ин бутҳо ҳатто барои худ чизе карда наметавонанд ва ба касе ки аз онҳо пурсад, ҷавоб дода наметавонанд. Ҳамин тавр онҳо ба хатои худ иқрор шуданд ва донистанд, ки парастиши ин бутҳо зулм аст ба худи онҳо ва ба ҳақи Аллоҳ.

1. Фоидаҳо аз ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки инсон бояд ба ақлу андешаи худ баргардад ва дар бораи кораш фикр кунад.

— Ҳар кас ки ғайри Аллоҳро парастиш кунад, ба худи худ ситам мекунад, зеро ин бутҳо на фоида доранд ва на зарар.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки танҳо Аллоҳи ягонаро парастиш кунем, чунки Ӯ ҳама чизро медонад ва ба бандагонаш раҳм мекунад.

— Инсон бояд ҳақро бипазирад ва аз хатои худ тавба кунад, чунон ки ин мардум ба хатои худ иқрор шуданд.

— Қуръон моро ба сӯи андеша ва тафаккур даъват мекунад, то ҳақро бишносем ва аз ботил дур шавем.