Сураи Аль-Анбия — Оят 84

1. Маънои калимаҳо:

• فَاسْتَجَبْنَا لَهُ: Пас дуои ӯро қабул кардем.
• فَكَشَفْنَا: Пас бартараф кардем, дур сохтем.
• مَا بِهِ مِن ضُرٍّ: Он ранҷу беморӣ ва зараре, ки ба ӯ расида буд.
• وَآتَيْنَاهُ أَهْلَهُ: Ва ба ӯ аҳлу фарзандонашро бозгардондем.
• وَمِثْلَهُم مَّعَهُمْ: Ва мисли онҳоро низ ҳамроҳи онҳо ато кардем.
• رَحْمَةً مِّنْ عِندِنَا: Ба сифати раҳмате аз ҷониби Мо.
• وَذِكْرَىٰ لِلْعَابِدِينَ: Ва пандомӯзе барои ибодаткунандагон.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Айюб (алайҳис-салом) бо сабру таҳаммул ва дуои ихлосмандона ба Парвардигораш рӯ овард, Мо дуои ӯро қабул кардем ва он беморӣ ва ранҷу азоберо, ки солҳо ба ӯ расида буд, бартараф сохтем. Ҳамчунин аҳлу фарзандон ва молу дороии ӯро, ки аз даст дода буд, ба ӯ бозгардондем ва бар он афзун карда, мисли онҳоро низ ҳамроҳи онҳо ато намудем. Ҳамаи инро ба сифати раҳмате аз ҷониби Худо ва барои он анҷом додем, ки ибрату пандомӯзе барои ҳамаи ибодаткунандагон бошад, то онҳо низ мисли Айюб дар баробари сахтиҳо сабр кунанд ва ба раҳмати Парвардигорашон умедвор бошанд.

1. Фоидаҳои оят:

• Худованд дуои бандагони худро, бахусус дар ҳолати сахтӣ ва беморӣ, қабул мекунад.
• Сабр дар баробари озмоишҳо сабаби раҳмат ва ёрии Худо мегардад.
• Худо метавонад он чиро, ки аз даст рафтааст, бозгардонад ва ҳатто бештар ато кунад.
• Ин оят барои ҳамаи ибодаткунандагон дарс аст, ки ҳеҷ гоҳ аз раҳмати Худо ноумед нашаванд.
• Ҳикмати озмоишҳо дар он аст, ки инсон ба Худо наздиктар шавад ва сабри ӯ сабаби баландшавии дараҷааш гардад.