Сураи Аль-Анбия — Оят 98

1. Маънои калимаҳои душвор:

— «ҳасабу»: сӯзишворӣ ва ҳезуми оташ, яъне ҳар чизе ки бо он оташ афрӯхта мешавад.

— «воридун»: дохилшавандагон, яъне онҳое ки ба он дохил мешаванд.

1. Тафсири оят:

Эй кофирон ва мушрикон, шумо ва он чизҳое ки ба ҷои Аллоҳ мепарастед — аз бутҳо ва ҳар касе ки ба парастиши шумо розӣ шудааст, аз одамон ва ҷинҳо — ҳама сӯзишворӣ ва ҳезуми дузах ҳастед. Шумо ва маъбудони шумо ҳама ба дузах дохилшавандагонед. Ин оят нишон медиҳад, ки ҳар чизе ки ба ҷои Аллоҳ парастида шавад, хоҳ санг бошад, хоҳ шахс, хоҳ ҷин, ҳама дар оташи дузах ҷой мегиранд ва онҳо ҳезуми он мешаванд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят одамонро огоҳ мекунад, ки танҳо Аллоҳро парастиш кунанд ва аз ширк дур бошанд, зеро ширк сабаби дохил шудан ба дузах аст.

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҳар чизе ки ба ҷои Аллоҳ парастида шавад, ҳатто агар он шахс ё ҷин бошад, дар дузах бо парастандагонаш ҷамъ мешавад.

— Ин оят даъват мекунад, ки инсон ба фикр фурӯ равад ва биандешад, ки оё маъбуди ӯ метавонад ӯро аз оташи дузах наҷот диҳад ё не.

— Ин оят исломро ҳамчун дини тавҳид муаррифӣ мекунад, ки одамонро ба сӯи парастиши як Аллоҳи ягона ҳидоят мекунад ва онҳоро аз гумроҳӣ ва азоб наҷот медиҳад.

— Ин оят ба мусулмонон хотиррасон мекунад, ки бояд дар парастиши Аллоҳ ихлос дошта бошанд ва аз ҳар гуна ширк ва риё дурӣ ҷӯянд.